enolaisgay

eureka

2011-11-15T22:45:00.001+02:00

otokontrol diye bir sey olmasa ve otogazin kendine sordurttugu o aklina sivisan "mesaj atayim mi?" "bir sey diyeyim mi?" "o etmeden ben edeyim mi?" "pokesam mi?" "cagirsam mi?" "cagirilmadan gitsem mi?" 'ilan-i kafamdakini etsem mi?" sorularinin cevabi bi sekilde hep "evet" olsa yasadigimizdan cok daha fazla ask, mutluluk, heyecan, ask, dert, uzuntu, iliski, mutluluk, ayrilik, ask, mutluluk, terk, gezme, tozma, tecrube, ask, enerji, sinerji, alerji, ve ask yasardik. yasardiniz. yasardik. yasardilar. yasardik. yasar meraba.

gidersem görersin.

2011-10-08T13:43:00.001+03:00

eskiden böyle bişey vardı. sanırım artık yok.

the knife'ın karin'i.

gmail silme hareketleri içindeyken karşılaştım.

ne severdim..

böyle gruplar arası yeni bişeler keşfetme ne de güzellerdi.

If I Go by Honey Is Cool Listen on Posterous

kim daha salak bilemedim.

2011-10-05T13:23:00.001+03:00

mc flurry yiyor iken..

ayla: ispanya'da bizdeki negro gibi bişe vardı ondan yapıyolardı. neydi adı ya.. m ile başlıyo.
pın: oreo.
ayla: heh o.

pis gercek

2011-09-07T00:54:00.001+03:00

favori blog this isn't happiness'ten dogru behance.net'te boyle bisey gordum.

seriyi ordan gorebilirsiniz, hayatimizda ozellikle yeri olanlara yakindan bakayim istedim..

See the full gallery on Posterous

bundan kelli pın takipte

2011-07-24T08:02:00.002+03:00

Calper'in sabahları görmediği çocuk için, toplamda sayısı o kadar sanıp "4 vakit namaz kılıyor." dediği unutulmasın istiyorum.

romantikim bu ara

2011-07-20T02:39:00.003+03:00

karıştırırken rastladım. üşenmemiş screenshot almış ama üşenmiş ve
buraya koymamışım.

bi filmde izlediğim en hislendiğim aşklardan biri.

aç spoiler

keira -bence- yanlış adamla evleniyo ve adamın şirin ötesi -bence
keiraca da- en yakın arkadaşlarından biri bi gece kapıyı çalıyo ve şu
hareketi yapıyo.

kapa spoiler

allahbaba düşmanımın başına vermesin bi durumla, işalla bana da amin
bi durumun sentezi.

Posterous'a bakın burda nanays

nihal vs. cuddy

2011-06-15T22:27:00.004+03:00

ben bu bacilari cok benzetiyorum. sanki yavrusu, sanki kardesi.

Olmayana ergen

2011-05-03T21:53:00.001+03:00

Butun gun internet basinda otur, onu bunu kes, dedikodunun dibine vur,
bos bos konus, sonra "TV izlemiyorum." diye karizmatik oldum san.
Butun gun alisveriste ol, kiz/erkek muhabbeti yap, gunun suslenmekle
gecsin, sonra "İnternette chat yapmiyorum." diye havalara gir.
En gudik yabanci dizileri, filmleri bile izle, sonra Turk dizisi
izleyenlere tepeden bak.
Tek bi kitap okuma sonra millet internette diye sen daha kulturlu ol.
Arkadaslarini en son liseden edindin diye sen daha sosyal ol.
Sabah aksam Facebook'ta tanidik/tanimadik kes, sesini cikarma,
cikarana "Ay sen de hep online'sin." de.

Bunu denediler %100 calisiyor. Dayak yemek icin.

Bu "Ay sen hala bunlarla mi ugrasiyorsun, ben burda atom parcalarken."
kafasi, ezilerek yok olsun. Yok ki boyle dans. Kendinin kendin
olmuslugu haric hic bi amelinle karizmatik, akilli, vs olamazsin
yegen. He kendinin olmus halinde de bi nane yoksa zaten olamazsin.

procrastinasyonlardayim

2011-04-10T17:39:00.002+03:00

buraya bi sey yazicam aylar oldu. bu arada sunu koysam dedim ki burda da bulunsun. çok baskı oldu ama hala geçerliğini koruyor.

sen biraz bununla takıl blog ben geliyorum. yarın!

Architecture for Halk

2011-02-27T21:01:00.001+02:00

Bazı filmler vardır, sana iyi hissettirir, benim gibin romantik komik bir kız isen ne dediğimi anlarsın, değilsen anladım sanarsın ama o anlamı başka yerde anlarsın.

¨It's Complicated¨ nefret ettiğim Alec Baldwin'e rağmen hiç hoşlanmayacağımı sanmama rağmen seviverdiğim bi film. Bu filmden burada bahsediyorsam demek ki romantik komedi muhabbeti yapmayacağım.

Steve Martin filmde bir mimarı canlandırıyor, Meryl Streep'in bahçesine de bir ek yapacak olanından.. Planları gösteriyor kadın pek anlamadığı için üzerine planı araziye çiziyor 1/1 ölçekte.

Film olmasa yapılır iş değil ama basmayan müşterim olursa ben de denerim ilerde. Zaten filmde çok bir şey anlatmıyor, senaryo gereği etkileniliyor, merdivenle üst kata çıkılıyor sanki bir kat çıkılmış gibi, yatak odasının potansiyel manzarası görülüyor..

Çocukluğumda çamlıkta evcilikleri böyle oynardık biz de, yerdeki çam yapraklarından duvarları çizerdik, odalar vs, biraz da mobilya.. Kimin fikriydi hatırlamıyorum, sanki racon oydu, Şimdi fikir benim desem cool dururdum ama emin değilim, çok sevdiğimi biliyorum. Onlardan sadece ben mimar oldum galiba ama her kimin fikriyse onun olmaması kötü olmuş. Filmde görünce aklıma gelmişti, bir yazayım dediydim ne zamandır..

Screenshot çaktım yine.

See and download the full gallery on posterous

i love to hate you falan

2011-02-09T17:44:00.006+02:00

romanlarda ki daha çok amerikan romanlarında; ki genelde bir bilim-kurgu, bir para-normal, bir dan brown, bir polisiye kafasında daha çok, hikayenin bir çaylağı olur. rahmetli michael crichton çok ekmeğini yedi bunun. böyle misal bi bilim ya da meslek adamı vardır. pek bilir. yanında da konudan hiç anlamayan bir genç vardır. ona anlatırken aslında sana anlatır. böyle istersen "anneye anlatır gibi" de, istersen "bilmem ne for dummies" de ama böyle bir gerçeklik var.

tabi bu kitapların ya da bu ayarda senaryoların da akibeti bu oluyor haliyle.

bazı insanların bu dünyaya geliş amacı bu gibi geliyor. özellikle ben deyim sanal ortamlarda, sen de sosyal medyada böyle bir insan çeşidi var. onlar sayesinde insanlar en ince ayrıntısına kadar anlatabiliyor. hani anlatmasa ucundan girecek konu tam 90'dan gol olabiliyor misal. "biri sorsa da daha fazla anlatabilsem." demene gerek bıraktırmayan adamlar bunlar. bunlar hikayenin çaylağı, bazen cahili. iyi ki varlar ki dünyayı ve bazı insanları daha iyi anlıyoruz, bazen de anlatabiliyoruz ve içimizde kalmıyor. hatta kendin de daha iyi anlıyorsun bazen.

işte böyle bir şey:

belli ki sevdiceğine yapmış maravilla ama kısmet.

en sevmediğim şey

2011-02-08T18:53:00.000+02:00

bi süredir bi tip insana küfrediyorum ama referandum heyecanından yalan oldu. diye yazmaya başlamışım düşün taaa ne zaman. senelerdir düşünsem de bunu diyebilmek için bu dert özelinden uzaklaşmam gerekiyordu. bu postta yazılanların hepsi gerçektir ama şu an iş yaptığım kimseyle alakası yoktur.

derdim, alttakini bi şekilde sömürenlerle. alt derken daha az okumuş, daha fakir, daha genç, daha tecrübesiz; hepsi olur. şekil derken, para olur, emek olur, zaman olur; hepsi olur.

bi evladın ebeveynlerinden para istemesinde giriştiği pazarlığı anlarım. bir noktadan sonrası karakter analizi olsa da derdim o değil. ebeveynin bu evlada az para verme pazarlığını da anlayabilirim. keza ona vermediği her para sokağa atmadığı bir miktar olarak kendine, ailesine ya da vicdanına göre bi yere kalacaktır. cimri ebeveynler ve bunların evlatlarıyla hazır paracı gençler ve bunların aileleri siz aranızda derdinizi halledin. ben var sizi anlamamak.

bir işçinin işvereninden daha fazlasını istemesini anlıyorum. çünkü patronluk dediğin zanaat az vermekten nemalanıyor. işalan olarak bu kavgaya girmiyorsan zaten zarardasın. bu naiflikle ancak anlayışlı tonton dedenspor'da ilk 11'e girebilirsin. yoksa yedeksindir.

ama kendinden hem yaş, hem sosyo ekonomik olarak altta bulunandan kendine kar eden, emeğini sömürenin yukardaki tepesinden baksın. bakmıyosa insin aşağı.

proletarya savaşlarına bulunduğum yerden girmenin alemi yok. diyeceğim sadece başkasının emeğinin karşılığını ödemeden hala boğazından lokma geçiriyorsan "pisliğin tekisindir hey dostum." diyerek bırakmak en güzel açıklama değil ama aklıma ilk geleni. bunun artısı olarak koca koca insanların kendilerinden çok daha genç ya da tecrübesiz ya da az kazanan insanların emeklerini sömürmeleri çirkeflik değildir de nedir?

burdaki kümeye, yanında genç insanlar çalıştırıp, suyunu çıkarırcasına; fakiri fukarayı üç kuruşa; stajyer ya deneme adı altında özellikle sektöre yeni bulaşmış belki de kendinden daha kalifiye insanları bedavaya çalıştıranlar önden gelsin.

yakardım buraları ama geç doğmuşum be atam.

bu ffffound çok kötü aldığın yeri gösterme konusunda o yüzden kusuruma bakmasın yaradan.

bir işverenin kötü durumda giden firmasının ceremesini ya da lüks hayatının giderlerini (ofisi de dahil) işalanlarından çıkarmanın açıklamasını patron/işveren olmadan belki de anlayamayacağım. ama şu düsturla yaşamaya devam edersem eğer anlamam da zor: "paran varsa önce borcunu kaparsın." sen benzetemedinse napayım, bence benziyo.

ilahi adalet ya da karma ya da vicdan neyse inandığınız, hayrını görün bence.

ps. ben de sinirli bi mimarım nihayetinde..

Divan

2011-01-17T00:58:00.003+02:00

Çocukluğumuz yılbaşının Divan'da kutlanacağına dair kötü esprilerle geçti ya şimdi Divan o kadar çirkin bi hal alıyor ki artık esprisi bile yapılmaz. Arkitera'dan gördüm ki mimar Tanju Verda Akan, şu devirde eski İstanbul'un taş evlerini andıran öğeler içeren, Boğaziçi mimarisinden esinlenen bir yapı tasarlamış. Şimdilik kubbeleriyle yeni nesil adalet binaları ve çizgileriyle de anca Mario Botta'yı hatırlatıyor bana. Bitince belki bi şeyi andırır. Attım tabii ki, nereye andırıyo?

Yıkılırken Harbiye'de çalışıyodum. Her gün önünden geçiyodum. Bazı Pazarlar bile dahil diye mesajımı verebilirim. Geçerken dandirik telefonla fotoğrafını geçiyordum, bulunsun diye. Burda da bulunsun.

Posterous'ta topyekün bakıverin

there is a light that never goes out

2010-11-18T19:31:00.001+02:00

bayram tatilinde anneye bağışladığın bilgisayardayken "nasıl şarkı indiriyoduk?" sorusuna istinaden şu bana şarkı indirmek için soulseek'i önerince, geçmişen kalan downloadlar teker teker bitmeye başladı. 30 40 tane "the smiths - there is a light that never goes out" kah inmeye, kah bulunamamaya başladı.

tam bi sene geçmiş şu filmi izleyeli. neden 400 demişim ben de bilmiyorum. 400. günlerimizde gibiydik diye mükemmel bi espri çakmışım yine. bi de yeni bulduğum fontlarla şöyle bir kroluk yapmışım. utanmıyorum hayır. blogspot çirkin etmiş.

artık posterous gibi bi teknoloji varken şarkı söyleyeyim dedim.

sonra başka bişe daha keşfettim. müziğe geri başlayınca sonu gelmiyo. indirebilirsem onu da paylaşıcam.

There Is A Light That Never Goes Out by The Smiths
Download now or listen on posterous

The Smiths - There is a light that never goes out.mp3 (7667 KB)

doğmamış çocuğuma mektup

2010-11-03T12:09:00.003+02:00

yavrucuğum,

doğduğun gün zaten kulağına ismini değil "bencil ol" diye fısıldıycam ama yine de bi yazayım dedim. sen şimdi benimle yaşadığın için herkesi benim gibi sanıyo olacaksın ama yok o iş öyle olmuyor. babana bile güvenme (hee atasözü diye dedim ben de evet).

hayatta en büyük hayal kırıklıklarını insanların bencillikleriyle yaşayacaksın. o yüzden hem buna hazır ol, hem de bencil ol. bana değil tabi. bi bakacaksın ki herkes sadece kendini düşünüyo, seni en çok sevdiğini sandıkların bile. zaten en çok da o koyuyo tahmin edersin ki.

sana en büyük diyeceğim odur ki sen de sadece kendini düşün. karşı tarafı anlıyomuş gibi yap, üzülüyo gibi dur, sonra "işime nası geliyo benim?" diye bi dur düşün, işte al o cevabı onu yap. (burda denendi %100 çalışıyor).

doğrusunu bil ama yapma. aramızda yaparız biz onu. he "anne ben zaten benim içinden hep bu geliyo." dersen. seni doğuracağıma taş doğuraymışım, babana çekmişsin.

Bi' 3. Köprü vardı ona ne oldu?

2010-09-22T15:20:00.001+03:00

3. Köprü kararı hükümet beni referandumla oyalarken 1 Eylül'de askıya alındı. Askıya alınmak ne demek ben de tam öğrenmemekle beraber itiraz hakkının 1 Ekim'de dolduğunu öğrenmiş bulunmaktayım.

Konuyla ilgili Toplum için Şehircilik'in "3. Köprü'yü yapmak isteyenlerin amaçları nedir?" sorusuna cevapları budur:

"Bu soruya verilecek cevap 3. Köprü'ye karşı mücadelesine destek veren ve katılan geniş toplumsal kesimlerin elini güçlendirmek bakımından önemlidir. Proje eğer AKP iktidarının ifade ettiği gibi, trafik sorunun çözümüne yönelik bir arayışın eseri olsaydı, alternatif güzergâhlar, projeler veya başka bir takım alternatif öneriler üzerinden bir mücadele yürütülebilirdi. Ancak, iktidar da dahil olmak üzere, hemen her kesim farkında ki 3. Köprü'nün trafik sorununa çözüm olmayacak. Yine konuya biraz aşina olan herkeskapsamlı ve kalıcı çözümün toplu taşımın sistemli ve kapsamlı hale getirilmesiyle sağlanabileceğini biliyor. Peki, bu ısrarın sebebi ne?

Temiz havanın ve suyun ücretsiz olduğu günler çok uzak olmasa da, birinin kullanımın diğer kullananları engellemediği kamu malı niteliğindeki hava, su gibi doğal değerleri bile metalaştırmak için planlı kıtlıklar yaratılmasını öneren liberal ideoloji ve politikaların geçmiş oldukça eskidir.. Ancak, piyasacı değerler için, 1980’in özel kırılma anlarından biri olduğu aşikardır. Bu tarihten itibaren hakim olan politikaların toplumsal kazanımların ve kamusal değerlerin ortadan kaldırması bakımından gerici bir nitelik taşıdığı açıktır.

Konuyu soyutlayarak basite indirgediğimizde “kamusal değerlerin/zenginliklerin özel çıkarlar için işgal edilip, sömürgeleştirilmesi” tanımı bizlere geniş bir örneklem alanı sunacaktır. Somut olarak da açıkça görüleceği üzere, parkların, yeşil alanların, orman alanlarının, kıyıların, eğitimin, sağlık hizmetlerinin, diğer kamusal hizmetlerin özelleşmesiyle, sendikal hakların ortadan kaldırılması, çalışma koşullarının zayıflatılması, 3. Köprü’nün yapımı aynı projenin dayatma ve sonuçlarıdır..

Yakın döneme dönüp hafızalarımızı tazeleyecek olursak, özelleştirme/mülksüzleştirme süreci en yalın haliyle, Başbakanın “ülkeyi şirket mantığıyla yöneteceğiz” “benim görevim ülkeyi pazarlamak” sözleriyle ifade edilebilir. Tekrar sorumuza dönecek olursak, şirket gibi yönetilen devlet ve birimlerinin temel hedefinin kamu yararı değil, kârlılık olması doğal bir sonuçtur. Dolayısıyla tüm bu süreçlerden toplumun payına düşen hizmetler, seçim öncesi dağıtılan kömürlere benzer biçimde, yine belirli bir takım çevrelere rant kazandırmakla birlikte, seçim öncesi alelacele hizmete sokulan metrobüs gibi görece kolay ve kısa vadede sonuç veren hizmetler olacaktır.

Öte yandan, İstanbul’un trafik sorununun gerçekten çözümüne yönelik yatırımların taşıdığı kamusal hizmet değeri AKP iktidarı için küçük bir karı ifade ediyorken; Istanbul’un en kuzeyinde, orman alanlarının ve su havzalarının bulunduğu, 3. Köprü güzergâhı için seçilen alanın talanı, İstanbul’dan elde edilecek en büyük vurgunlardan biridir. Öyle bir vurgun ki; getirisiyle nice “gemicik” filoları kurulabilirsiniz. İktidara yakın şirketlerin güzergâh üzerinde topladığı arsalar ise merkeziyle, çeperiyle zengin bir iktidarın yükselişini haber vermektedir.

Sonuç olarak, bizler, mücadeleyi olabildiğince siyasallaştırıp salt kentsel bir mesele olmaktan çıkarmalıyız. Elimizdeki tüm araçları en iyi biçimde değerlendirmeliyiz. İktidara “seni alaşağı ederim”mesajını verebildiğimiz noktada, başarı şansımız artacaktır. Toplum İçin Şehircilik, İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin askıya çıkardığı 3.Köprü Planına askı süresinde itiraz edilmesi için duyarlı tüm kesimlere kurumsal ve bireysel itiraz etme çağrısında bulundu. Amacımız, sadece meslek odalarının değil, toplumun geniş kesimlerinin sürece ortak olmasını sağlayarak, bu kısa sürede, elimize geçen bu aracı, iyi değerlendirerek en etkili tepkiyi yaratmaktı. Bu karşı çıkışa geniş bir toplumsal desteğin sağlanması, meslek odalarının, kentsel dönüşüm mahallelerinin ve duyarlı tüm kesimlerin itiraz etmesiyle somutlaşacaktır. Bu durumun vereceği mesaj 3. Köprü'nün kolay lokma olmadığı ve yutmaya çalışanın boğazında kalacağıdır. Tüm İstanbul halkına özel çıkarlar için değil, kamu yararı için kentine, mahallesine, ormanına sahip çıktığını gösterme olanağı verdiği için de önemli bir fırsattır."

Sizin verdiğiniz cevap sizi rahatsız ediyorsa dilerseniz bir dilekçe örneği tam da şurda.

Görsel: Hakan Tüzün Şengün'ün şu ve şu yazılarda kullanılan ilüstrasyonu.

Posted via email from enola is seriously gay

salaksınız evet.

2010-09-07T23:01:00.000+03:00

bu yazı hiç de anayasa paketi bilenlere değildir. biliyosanız çıkın, ben burda adam dövücem.

ece temelkuran gibi girmek istiyorum: ben bu topa girmezdim ama neyse. ben politikadan anlamam da takip de etmem, yapmak da istemezdim ama evet, hayır farkmaz, elalemin evetini hayırını, boykotunu alana laf sokmak istiyorum atam. tek amacım o. "evet"ini bilene hürmetler..

anayasa değişiyomuş referandum oluyomuş muhtemelen çoğunuzdan da geç öğrendim. "referandum var bu hafta son gün listeler için son gün, akp'nin oyunu höey löy" diye bir serzenişte yine sosyal medya gazıyla bi baktım, neye oy vereceğimden de korktum, "maddeleri bilmiyorum atam" diye daraldım. "neyse yaee babama sorarım" dedim. soramadım mantar olcam sandım meğersem madde zaten yokmuş.

"ben maddeleri bilmiyorum, o yüzden neye oy vermeliyim bilmiyorum" diyeni anlamasam da saygım sonsuz, bence zaten hiçbirimiz bilmiyoruz. bu oylamayı bu şekilde kabul etmediği için oy kullanmayanı anlıyorum, ama zaten onun bi karşılığı da şıklarda var da neyse. ama bilmediği halde "biliyorum ve böyle tercih ediyorum." ayağı yapana o ayak girsin afedersin.

ben bu anayasayı insanların evetini anlamaya çalışırken çözdüm. ironi ve maiotik, yunan atalar görse bizimle gurur duyar. orası doğru ki ben "akp" ve "güven" bir aradaysa ona zaten "hayır" diyerek doğdum (o kadar gencim =)). benim gibi bakan biri bile ilk bakışta aslında bu iyi olabilir diye düşünebiliyor bu maddeler için. "hepsi kötü" zaten chp'nin yalanı.

şimdi ise hande'ye dakikada bir soru soruyorum. sonra başını unutuyorum. sonra aynını tekrar soruyorum.

ama şu bariz: anayasa mahkemesini cumhurbaşkanı atayacak olduğu maddede kabak gibi yazıyor. bunun üzerine, "bundan kelli her mimari projeyi pınar onaylayacak dese ne yazar?" şimdiki cumhurbaşkanına bakıyorum zaten görev süresi bitene kadar bizi düzer, burada "zaten görev süresi dolmak üzere" diyen malı da gördüm ona gelsin. "halk seçiyor zaten." diyeni de var.

her yerin "evet"le donatıldığı, kurana el basılarak erzak dağıtıldığı; yarısı okumamış-cahil seçtiği cumhurbaşkanının da halkın iradesi olacağına inananı da suçlamak istemem ben tabi? hükümet halka bişey sordu mu o zaten %100'den başlayıp, muhalefetin ve insanların ne kadar anti olduğuna bağlı olarak aşağıya iniyor. ama kime oy versin, nereye savrulsun bilemeyen insanlar (burada okumuş cahiller de dahil) var. bir de bi yere bi noktadan bağlı olan var daha önce serzendim. hükümetle ilişiği, beklentisi olan herkes maddi, manevi bu başbakana destek vermek zorunda çünkü 13 eylül sabahı yine başbakan o. bu ne isteyeceğini haklı ve haksız olarak bilemeyen topluluğun gerçekten doğru bilgiyle ve yönlendirilme olmadan sandığa gittiğine inanıyorsanız, yaşasın cimbom bu sene de nanay. ne desem bilemedim.

doğru düzgün bir seçim sistemi olmadan hiç bir şeyi "seçilmişler" üzerinden meşrulaştıramadığınızın farkında mısınız?

herkesin herkesi bişeyleri bilmemekle suçladığı günlerde ben de bu furyaya katılıyorum. siz de bana diyebilirsiniz, çünkü çoğunluğunu ben de bilmiyorum. bu genel hayırcı davranışı evet. bu paketi ve anayasa maddelerini anlamak bizim için çok zor. bununla kafayı bozmuş olsanız bile. biliyomuş ve madde okuduğunda anladığını iddia edip birine madde kopyalayanı gördün mü kaçıcaksın. her çeşit insanla tartıştım hatta bi tanesi "hayır" diyordu?! ben de bilmiyorum neden. ama biri sana madde kopyalıyosa engelle. en aymazı o.

adalet bakanının hakları, darbecilerin yargılanması için gereken iç tüzük değişikliliği, geçici maddeler, cumhurbaşkanının görev süresi vs biri anlatmasa çözmek çok zor, zaten hebsini sana kim anlatıyo da oy vermeni istiyor? çünkü sunulan başlıklardan, maddelerden pek bişe anlamıyosun.

"hsyk üyelerini cumhurbaşkanı seçiyor, cumhurbaşkanını seçiyor, adalet bakanı kurul başkanı, zaten şimdi de kurul başkanı, ee?" diyen salak "yeni anayasa eskisinden daha bağımlı mı olur?" bunu düşün. "yargı şimdi de bağımsız değil" diyen gerizekalı, "yargının üzerindeki hükümet yetkisini artırınca hidayete mi eriyoruz?"

zaten olay siyasi seçim, taraf olmazsan bertaraf olursun bir ortamda herkes haliyle taraflı taraflı anlatıyor, açıklayan hukukçular da yargının içinden olduğu için taraflı olarak kabul edilenler. ve hukukçular hariç kimse bütüne dair bir bok bilmiyor. bilmeyen hukukçular da vardır da anlayabilecek tek insan grubu onlar. onun dışında her yazıya "çok uzun" diyen insanlara neyi okuttunuz, neyi açıkladınız da karşılığında önemli bi karar verdiriyoruz. burdan "dağda gezen çobanla benim oyum bir mi?" çıkarımını yapan güzel bi kızsa konuşayım, ötesinde çirkinlerle konuşmuyorum.

bu yüzden de önce herkes bi sustu, sadece anti-akpliler ve akpliler tarafını bildirdi. ben zaten ilk gruptayım. diğerleri, arkadaş grubunda saygın bi politik görüşü olanı bekledi, grupta bi genç sivil olan varsa "bakalım ne diyecek biz de onu deriz" gibi; "demokrasi miydi lan yeni moda, o hangisinde var şimdi? evet o zaman" gibi moda akımlarını; bi kısmı takım gibi tuttuğu yazarı; birileri de heralde ve malesef sezen aksu, toraman, lale mansur gibi ünlüleri bekledi. onlar açıklandıkça insanlar da açıldı. onlar da kendilerini sağlama aldılar bekliyolar. gerçi ben toraman'ın hükümet yalakalığından değil bilmediğinden "evet" deyiverdiğini düşünüyorum.

bir fikrin olur onu destekleyen birilerini görür ve insanlarla paylaşırsın "bak adam açıklamış, benden iyi" diye onu bilmem ki ben kendimi ece temelkuran'la destekliyorum, bi yandan da temellendiriyorum evet. ve geçende benim düşündüklerimi dile getiren adamın kim olduğunu hatırlamıyorum misal. bu yüzden "taraf" kafasındasındır "taraf" seni temsil ediyodur o ayrı. ona olmayan saygım sonsuz. ?. neyse.

bu anti-akp ve akp gibi rengini bilmeyenler, diğerleri bir "taraf"tan "ulusalcı olmamalıyım sanırım herkes ona küfrediyo." diyerek ne desin bilemediği için ulusalcı bildikleri "hayır" dediği için "evet"e yakınsadı. çünkü "82 anayasası değişiyormuş haaanıım" gibi bir bilgi var ortada.

bir taraftan ufuk uras ve baskın oran'a oy veren 2. bölge cihangir ve 1. bölge kadıköy entelleri var. ki bunu laf sokmak için söylemiyorum. keza 3. bölgede olduğum için üzülmüştüm. kısa sürede geçti hissiyatım o ayrı. baskın oran ya saf, ya anlamayan benden daha yanlış okuyo maddeleri. ona başka yafta uygun görmek istemiyorum yine de. ufuk uras da zaten heralde kankalarla beraber, ben de bıraktım artık kankalar da bilemedi ben de nerede bilmem.

"ahmet insel evet demiş, ben o adamı severim, evet diyeyim", "yıldırım türker boykot dedi" ya da "yılmaz özdil hayır diyor." gibi "bütün sene paylaştım ayıp olmasın."cı koltuk altı radikalciler, internet kahramanları gözümde hiçsiniz. burada ne radikale, ne paylaşanlara ne de o adamları okuyanlara ne de kendim sözüm, ben de sizdenim. bi başkası buyursun bize laf etsin o ayrı. yine de "illa ben alıncam lan" diyen varsa buyursun.

evetten dönen boykotçular istemem ama yan cebime, "hem ağlarım hem giderim" zaten onda hata yok. barajı öğretemediğimiz bu insanlara muhtemelen boykotun da nedemek olduğunu anlatamayacağız. hayırcılar için boykot evet demek, evetçiler için de hayır demek. o yüzden iki taraf da dengenin hassas olduğu bilgisiyle kendine çekmeye çalışıyo. başta "boykot evet" demekti, evetçiler "boykot hayır demek" diyorsa bi umut var.

burada olay evet ya da hayır demekten öte neye evet neye hayır dediğini bilmek. dememeye karar veriyorsan da kendi kararın olsun.

geçmişinden bi politik fikir, aileden, çevresinden öğrendikleriyle gelende sorun yok; "evet"ini de "hayır"ını da biliyor zaten. kapasitesine göre de bunu destekleyebilen donanıma sahip, ya da sadece yardırıyor. girdiği kabın içinde hangi politik görüşü savunmak gerek bilemeyenler var. en fenası da bu görüşünün nerden geldiğini bilmediğin adamın görüşünü savunanlar. "adamın demokrasisi belki 7 düvel molla geçmişinden geliyor ne biliyorsun da peşine takılıyorsun?"la tam tersi, "adamın atatürk diye tutturması atatürk'ün 99 halinden belki senin en istemediğin haline evrilmişinden neyi savunuyorsun?" baskın oran'a oy verdiğini sandığın antin kuntin görüntülü adamın evinde akpli mi chpli mi olduğunu ne biliyosun da şu yaşına geldin politik görüşünü ondan araklıyosun? olmasın bırak. belki adam yandaşlıktan para yiyor. belki o anayasa mahkemesinin atatürkçülerden arınmasını istiyor, sen sadece özgürleşiyor yalanına inanırken. belki adam sadece askeri diktadan kaçınıyor, sivil diktaya bayılıyor; sen sadece diktadan uzaklaşmak isterken.

bana garip gelen; köprüye karşı çıkmayı, rte'yle ilgili fotomontajlara kopmayı, badem bıyıklı geri kafalı yöneticilere saydırmayı, kentsel dönüşümlerle ilgili söylemlere bayılmanız. ondan öte akp'ye oy verdiğini söyleyip, "nasıl acıktım bilemezsin.", "doğru diyosun ama farz bu" diyen şeriat gelse "buyursun gelsin" diyen insanlar da var etrafta, onun görüşü net. ne kadar alt tabaka bile olsa onun yönü belli.

paketi bilenlerle bilmeyenler, evetinin de hayırını da ne olduğunu bilmeyenler, benim gayrihukukçu karakter ve politik cahilliğimle bile anladığım kadarıyla:

bu anayasa taslağının darbe anayasasını değiştirmek olduğunu söylemek bilmemektir, bilmiyorsanız böyle bir cümle kurmayın, araştırın babanıza sorun "kenan evren şimdi yargılanacağ mı baba?" diye; he böyle olmadığını biliyorsanız da bunu böyle gösterme şerefsizliğinden uzaklaşın. yoksa bu sıfatı kabul edin. buna hayır diyenleri de darbeci, militarist, ulusalcı* olarak görmeyin.

* bi de her akp karşıtına ulusalcı demeyi de bırakın.

darbenin getirdiği en bokumtrak şeyin yök olduğunu öğrendik. yök'ü kaldırmayan bir anayasanın demokratlığından söz etmek mümkün müdür? yök hükümetin tarafına geçti diye bunu kaldırmayan bir hükümetin yaptığı anayasanın demokrasi anlayışı hiç mi ipucu vermiyor?

bu anayasada seyahat hakkına dair sana bana değişen yok, şayet vergi borcun yoksa. bu "herkese benden yeşil pasaport" gibi sunulan sadece ona buna borç takan zenginler, "bizim tarafımızda olun, sizi yurtdışında okutacağım." söylemi sadece.

işçiye verilen hak yok. ben bile keşfettim ki iki sendikaya üye olmak işçinin gücünü artırmıyor, sendikanın gücünü azaltıyor. ve bunun yorumunu da şöyle öğrendim ki işçi yerine sendika dava edemiyor. her işçinin de takır takır hakkını aradığı bi ülkede çogüzel oldu bu yasa. hal böyleyken işçi, fakir zart zurt diye söylenen adamların "işçiye de bi ilerleme olmadı evet" demesi ya onun riyakarlığı, ya da onun cahilliğidir sizin ya da benim değil.

bir zamanlar küfür edilen avrupa'nın standartlarında bir anayasa ile yönetilmenin baraj olduğu sürece "at .... kelebek" olduğunun farkında olanlar hayır diyor.

bu anayasaya hayır diyenler sadece akp'ye hayır dediğinden hayır demiyor. böyle saçma salak bi gücün herhangi bir partiye, bir politik gruba verilmesinin abesliğine hayır diyor. çünkü böyle bir gücü değil 2011'de akp'nin, gelse 2012'de chp'nin de gerivermeyeceğine inanıyor ama bu sistemde kimsenin bi yere gidemeyeceğine inanıyor. sizin aksinize bir kısmı yargının bağımsız olamayışının tam bağımlı olmasından daha kötü olduğunu düşünmemek zorunda bırakılıyor.

hayır diyenler, 12 eylül'e duacı bi adamın 12 eylül'le hesaplaşmasının ikiyüzlülüğüne inanıyor.

hayır diyenler, bi anayasayı bi partinin, hükümetin değil bir meclisin yapması gerektiğini biliyor. bu meclis eğer "yeter" bi anayasa çıkarabilecek güçteyse halkın karşısına bununla gelsin, yok değilse gelmesin diyor.

"yetmez ama evet"çilerin neyin yeter, neyin yetmez olduğunu bildiğini varsayarak, akp'nin 2011'de onlara demokratik bir anayasa değiştireceğine dair duydukları bu derin güvenden ötürü kendilerini suçlamak istemiyorum (?) ama bi anayasada ya da her hangi bi yasada "tam değil ama yine de olur" nası bi görüştür? bunu anlamak kolay değil.

bir yanım da diyor evet gelsin, 2011'de neyle yetiniyolar görsünler. bu sırada istanbul hanımefendisilerin köydeki topraklarına, kültürlerinin üzerine barajlar yapılsın, davalar açılmasın; 12'de gece kulüplerindeki müziğin sesi kısılsın; kentlerinin her noktası kentsel dönüşsün; devlet dairelerine işleri düşsün, kadrolaşmadan daralsınlar, her türlü yasak kuyruklarından ayrılmasın, hep yanlı haber okusunlar, ailelerindeki insanlar o kafadan olmadıkları için koltuktan kaldırılıp bir çember sakallının selefi olsun, girdiği bütün sınavlarda birilerine sorular verilsin ve peşine düşen olmasın, her kulvarda hükümet kafası adamlarla tanıtılsın ve bi sürüsü. amin

az kaldı ben de kendimden kurtulucam. sora ellerimizde kadehler konuşuruz antinkuntin "bu ülke niye böyle" konuşmalarına. sanatın, sepetin, okumanın, mimarinin, tasarımın bi ülkede ilerlemek için tek gereken olduğuna dair hayatlarımızla.

şurası akay ve gıyabında bütün diyenlere gelsin: sizden farklı olarak, neyin ne olduğunu anlamak için sadece sanat ve sepetle ilgilenmenin, eğitilmiş gibi davranıp, dünyanın ve yaşadığın ülkenin gerçeklerini, vermesi gereken kararların olduğu gerçeğini yadsımayanlar ve bunun için çabalayanlar oluyoruz. politik itici güçler değil.

burası benim çöplüğüm bizim taraf eklemek istediği küfür, hakaret varsa buyursun, gerisi referandum tartışması burada yok. keza akp kafasında olmayanın "evet"inin de "yetmez ama evet"inin de samimiyetine inanmıyorum.

hayırlı linkler:

ece temelkuran 14 temmuz, 4 eylül, 6 eylül; ali sirmen RTE'den hayır gerekçesi

nuray mert: iki kere hayır

bu da bana hayırlı okumam gerek: yetmez ama evet

yandaş sanatçı

2010-08-26T13:21:00.007+03:00

başlığı sözlükten çaktım.

bıktım politik olmaktan şerefsizim. muhalefet partisinden beterim. ya da daha iyiyim.

akplisini, arasında demokratiklikten muhalafet olmadığını iddia eden genç sivilleri de dahil kabulümdür. lale mansur gibi bi şey sanardık cahillerini de anladım. bunları avukatımla konuşun bıktım.

hükümetin içine etmesi için ant içtiği hasankeyf'e kendini adayan tarkan bir süre sonra kendini uyuşturucudan soruşturmalarda buldu. (bunu da dile getiren hülyaco'dur) akp nefretiyle yanıp tutuşan mehmet ali erbil paso soruşturuluyor zaten. ama hükümet yanlısı nihat doğan seda sayan'la birlikte olduğu için hiç ceza almadı. şaka şaka tamam.

habertürk'ün yaptığı ankette "hayır" diyenlerin bizzat bakan tarafından arandığını da biliyoruz.

hükümete karşı olanın bertaraf, yandaş olanın berhüdar olduğu gerçeği biy aydın doğan gerçeği olarak karşımızda.

bu ülkede herkesin kendine bir görüş aradığı zamanlarda kimin ne çıkarı, ne korkusu, ne göbek bağı var bilemezsiniz o yüzden tanımadığınız adamlara tutunmayın. ne biliyim babanıza sorun.

hayır diyen sanatçılara yazın beni yae. hiç bi açığım yok bi küçükken kaçak internet şifresi kullanardık.

arabesk

2010-08-25T09:21:00.006+03:00

dün gece fazıl say'ı izlerken "ünlü ve yetenekli olsam kesin böyle olurdum." diye biraz rahatlayarak kararımı verdim. hatta kendisinden beklenmeyen bir "la havle" çekti içinden oturdu sanırım karşısındaki aymazı görünce. şimdi de tam da şu an gördüğüm haber üzerine çok fevri olarak yazıyorum:

müslüm gürses'i çok severim. arabesk hallerini değil tabi ki ama son günlerde yaptığı uyarlamalarla gönlümde taht kurdu.

misal arabeskin bence şahı orhan gencebay gibi değil müslüm gürses. orhan gencebay için müziğe bir şeyler kattığı söyleniyor ama adam kendine hiç bir şey katmadı senelerdir. arabeskti hala arabesk. ama nedense insanlar bir anda eskiden arabesk olduğu için sümüğünü atmadıkları adamı takdir etmeye başladılar. duman diye bi grup çıktı arabesk gibi söyledi. müslüm gürses ise farklı şeyler denedi, güzel etti. insanlar artık arabeski farklı bi yerde sandılar heralde içlerindeki arabeskçiyi açık etmeden korkmadılar. benim için hatasız kul olmaz, kroyum ama para bende hissiyatıyla bir. arada o hale gelerim. ötesinde krodur. neyse.

müslüm gürses farklıdır. biraz kopuk kendisi, çok mu yetenekli bilmem, ben olsam demezdim ama iyidir. arabeske ettiğim küfürlerde ona "sen şöyle kenara geç" derim.

sonra fazıl say ortaya çıkıp arabesk için arabeskten hiç hazetmeyenlerimize alnından öpme isteği uyandıran açıklamalar yaptı. insanlar elitist, faşist diye küfür ettiler çünkü çoğunluk arabesk. dün de cüneyt özdemir gibi ortalama bir adam onun neden kendisi gibi ortalama olmadığını sorguluyordu mesela. konum o değil.

avrupa basket şampiyonası'nda açılışta fazıl say çıkacakmış, iptal olmuş. ama şimdi müslüm gürses çıkıyormuş. bir anda insanlar fazıl say'a kızınca arabeske sahip çıkma özgürlüğüne sahip oldu. ezilenin tarafındayız ya. aslında görmek istedikleri hiç bişeyi beğenmeyen dahi (deha anlamındaki) adamlar ve onların yaptığı müzik değil. fiba da bakanlıklarla vs görüşmüş ve sonuçta müslüm gürses sonucu çıkmış.

akp'ye oy vermek, barajı bile bile oyunu kullanmak; fazıl say'ı dinlememek, arabeskten yana olmak; bunların hepsi zamanında özündeki yetersizin üstünü örterek yapılan tercihler. yetersiz burada yetersiz politik görüş, yetersiz sorumluluk gibi, gerizekalılık gibi hem hakaret yerine geçenler hem de karakter özelliklerine tekabül edebilir.

siz politik olarak değil kültür olarak hükümetteki badem bıyıklılar seviyesinde insanlarsınız diye, küfredildiği için tarafı olduğunuzu sandırtmaya çalıştığınız arabesk bir anda seviye atlamadı. siz seviyenizi ortaya koydunuz.

aslında "istediğiniz 82 darbe anayasasının değişmesi de değil, recep tayyip erdoğan gibi kasımpaşa ekolü bi başbakan" ayarı bi durum. davos'ta içten içe "of nası koydu adam lafı" diyenlersiniz.

kimse kendi sevmediği, kendini uzak hissettiği bi şeye laf söylendi diye kimseye bu kadar cephe olmaz. en fazla "aman salak" der umrunda olmaz. herkes içindeki orhan gencebay'ı savunuyor, kendinden uzakta duran arabeski değil. tepedeki birilerinin de ekmeğine yağ sürüyor.

bak bak yalan

2010-08-20T19:38:00.004+03:00

ffffound'da yine otomatik güdülerle aşağı aşağı giderken bi görsele takıldım:

baktım bi postermiş. bi şeyi beğenince sayfasına gidiyorum. ve yine ffffound sağolsın yine bi site buldum: gigposters

daha önce dadandığım music philosophy gibi şeklen pek başarılı bi site değil. ama içerik olarak ondan 200 kat rasyonellik mevcut. içerik olarak benim şimdilik sandığımdan daha fazlası var görünen o ki.

posterous'da daha çok di strokz etkinlik posteri var

bi yandan ne konserler olmuş diye yanarken bizde bu adamlar gelse bile gudik gudik posterleri olur. ki zaten anca bi festivalde olur onda da içkisinin logosunun yanında bir adı geçer. gördüğüm tek iyi poster afişlerini ghetto yapıyor, yapanın linkini bulunca vercem.

bu memlekete strokes gelseydi de sanırım anca böyle bir posteri olurdu:

asıl bi de bu ne demek biri bana açıklasın? ravonettes konserinde strokes görünüyor. yoksa geçen gün beğendim diye strokes varken onu büyük yazmazlardı heralde. başka açıklama istemez:

bu arada bileti de mi böledir bunun acaba. saklanası biletlerimiz de yok zaten. ne hayatlar var yareppim.

Posted via email from enola is seriously gay

lirik poster

2010-08-18T12:24:00.004+03:00

ffffound'da gezerken zilyon tanesi gibi sandığım bi poster gördüm:

yabancı kanalda memleket görmüş gibi oldum nedense. abimgiller sanıyorum ondan olabilir.

sonunda takip ettim ki böyle bir site varmış: music philosophy.

bir kaç tane sevdiğim insandan şuraya çaktım, yaraşır diye.

smiths'i ise ben de o şarkıya bir zamanlar mezar taşımsı poster süsü vermeye çalıştığım için koydum.

posterous'da fazlası var

Posted via email from enola is seriously gay

hoşlandığımız mekanlarda geçen gün

2010-08-17T23:02:00.005+03:00

bi öncekinde de dediğim gibi filmlerde böyle içine düşesimin geldiği evler görünce dayanamıyorum. bugünümüzde de mammoth var.

filmi ilk izlediğimde de şunu yapmak istemiştim ama çabalarım doğrultusunda tek öğrendiğim filmin dışının new york, içinin ise isveç'te olduğunu öğrendim.

mammoth her şey mükemmel görünen ve bence de mükemmel olan ailenin tribe girmezsek film olmaz hallerinden bir film. kadın acil servis doktoru, adam bilgisayar oyuncusu! video game sektöründe yani. kötü değil kesinlikle. bi iç burkuntusu olmuyor değil. ama kazanana oynuyor insan o yüzden o burukluk yoksa mutlusun. spoil etmemeye çalışıyorum. çok bodoslama bir açıklaması var aslında. her neyse. bence izleyin. olmadı sesini kapar michelle williams ya da gael garcia bernal izlersiniz. hiç biri beni çekmez diyen siz aseksüeller için de şimdi evden bahsetmek istiyorum. ama insan değilsiniz o ayrı.

neyse hem güzel, hem zengin, hem de mutlu ailenin başına bişey gelmiş gibi vay başına gelenler! filmi.

yönetmen: lukas moodysson. isveçli kendisi. bundan kelli benim filmimde altta bir isveççe altyazı musallat oluyordu onlarsız olacağım diye zorladım ama olmadığı oldu. isveçce mesaj veriyorum gibi duran screenshotlar varsa da kısmet.

film new york'te geçiyo ama bu loft isveç'teymiş. bu eve asansörle çıkılıyo. terasında koşu bandı var. tabi o kısım new york'ta. evin girişinde bisikletler asılı, kocaman bir yastık var ki ailemiz üzerinde tepişsin güzel sahneler çıksın ortaya.

böyle de ne desem filme laf sokuyorum gibi ama tamamen kıskandığımdan. hatta şu an cenker'i oturttum başına izletiyorum.

bu güzel insanlar bir de güzel müzikler dinliyor tabii ki. ladytron merkezli, spoiler olmasın diye destroy everything you touch demiyorum.

posterous'da yine çok fotoğraf koydum

Posted via email from enola is seriously gay

hoşlandığımız mekanlarda bugün

2010-08-16T00:24:00.003+03:00

sanırım ev mimarı olduğum için filmlerde görüp de çok beğendiğim evler kuşağında en son sardırdığım kore filmi "speedy scandal"ın büyük bir kısmının geçtiği cha tae-hyun'un evi oldu. mimari açıdan çok vurucu bir düzeni, planı olmasa da zevkle döşenmiş, iç mimarlığından çok dekorasyonunu sevdiğim bir ev. şarap kavı (paşabahçenin dilime kattığı şu kelime), bang&olefsen müzik seti.

film şener şen - ayşen gruda tarzında romantik-komik. zannımca eğlenceli. elalemin alt yazı/çeviri kabiliyetine kalmış, uzak diyarların espri anlayışı tabii ki nokta atışı yapmıyor. ama güldürüyor, iyi hissettiriyor.

beğendiğim mekanlarda geçen filmlerin mimarlarını bulmak kolay ama iş iç mimari olunca bulmak zor özellikle bi kore filminde. aradım ve bulamadım ve ben de filmden screenshotla işi halletmeye karar verdim.

filmin en iyi tarafı bence sanat yönetmeninin işi olduğunu sandığım işi yapan. jenerik konusunda top kimdeyse önünde saygıyla eğiliyorum. fikir çok yeni değil biliyorum ama uygulama hoş. ilk görsel jenerikten diğeri evden. mekan seçimleri totalde güzel, açılar da keza ama bütün filmi tekrar izleyerek screenshot alamadım.

çekik filmlerini pek sevemiyorum, çünkü insanları pek karıştırıyorum. sanırım burada ana karakterler bir kadın-bir erkek-bir çocuk gibi birbirinden farklı üç tipolojide olmasından takip etmekte sorun yaşamadım. onun da ötesinde ben sevsem de sevmesem de koreliler sanırım bu işi biliyor.

bence izleyin.

*filmde yiyilesi çocuklara ek var.

posterous'da pek çok fotoğraf var, burda yok isterseniz

Posted via email from enola is seriously gay

"underrate" kelimesi.

2010-08-05T10:57:00.008+03:00

leonardo dicaprio hayatımıza güzelliğiyle giren bir erkek evladı. zamanında titanic'e giderken "ay öf leonardo olmasaydı keşke" diyip sanki gelse bize yüzüne bakmayacakmışız gibi bi havalara girmedik mi girdik. sonra filmi izleyip "allaaam ne güzel adammış" da dedim ben şahsen. şimdi erkek olarak çok beğenmememle birlikte hayranımm. adamın filmlerini izledikçe o triplerden artık çıkmak gerek. çünkü gerçekten çok çok çok iyi oyuncu.

benden güzel, biliyorum senden de.

ama yazık ki leonardo bu fiziğini korudukça;

"güzel erkek sevmem ben", "aktörleri dış görünüşüne göre değerlendirmem." diyerek -12/15 yaş arası çıtırlar hastası oluyo diye- gidip daha yaşlıcanalarına hayran olan -sanki (misal) marlon brando zamanında leonardo kadar güzel bir adam değilmiş de çatallı sesinden keşfedilmiş gibi- sırf leonardo senden benden güzel bi erkek diye oyunculuğunun değerini bilmeyecek kadınlar ve onun güzelliğini kıskanacak erkekler yüzünden oyunculuğunun değeri göz ardı edilecek.

biz 50/60'a gelince görmiyim hiç birinizi buralarda. rezil ederim torunlarınızın yanında.

beni beğenmeyenler bunu da beğenmedi hee he:

the beach

the departed

shutter island

ve şimdi de inception

ps. ben gibi düşünmeyenler için ne zaman "bi bildiği olabilir" diye düşünecem atam ben?

gözümüz açıldı gönlüm daraldı

2010-07-10T10:51:00.003+03:00

geçtiğimiz 29 mayıs'ta karşılaştığım sahneyi ne zamandır anlatmak istiyordum ki daha üzerine ne sahneler gördüm.

29 mayıs istanbul'un fethi oluyor. saltanat, hilafet gibi kavramların hayranları olan bir grup genç yani anadolu gençlik derneği fetih kutlamaları sebebiyle inönü stadı'da etkinlikler düzenledi. bir grup diyorum ama türkiye'nin en büyük sivil toplum örgütüymüş. öyleyse bitmişiz. neyse.

aynı gün inönü stadı'nın biraz ilerisinde maçka küçükçiftlik parkı'nda miller freshtival oldu. festivale giderken gördüğüm yaya ve otobüs kalabalığını aceleden anlamamışım, festival kalabalığı diye düşündüm.

en güzel sahne festival çıkışındaydı. son konserin bittiği zamanla, staddaki etkinliklerin bitişi aynıymış.

erbakan'ın geldiği ve haleflerinin de dadandığı etkinliğin çıkışına karışan bir grup zibidi genç garip bi sentez oluşturdu. çarşaflı kadınlar, türbanlı küçük kızlar, sakallı-şalvarlı abiler, onların sakalsız versiyonu minikler ve nasıl hem rahat görünür hem de şık olurum diyenler, jartiyerliler.. (buraya fotoğraf koyayım derken böyle bir şey gördüm) biz onlara "bunları görmüyoduk bir süredir" diye soyu tükendiğini sandığın bir türe bakarken onlar da "bizim fatih'te hiç böle bacılar yok" diye televizyonda tecrübe ettiği ve gerçek olduğunu öğrendiği bir türe bakıyorlardı.

ve aslında güzeldi. kimse kimseyi rahatsız etmedi. belki korkudan -çünkü iki taraf da çok kalabalıktı-, belki görgüden. ilginçti ama güzeldi. benim için bile atam. evet varlıklarından hoşlanmıyorum ama varsalar da gidip şehrin bir şehrinde kendi dünyalarını kurmalarındansa bu daha güzeldi. gece onları görmek güzeldi bi de. iki taraf da kendi hayatını yaşamış, eğlenmiş evine dönüyodu.

derken..

bir süre sonrasında da flotilla olayı patlak verdi. tam bir hafta önce de "bu ihh de ikinci deniz feneri" diye konuşurken zaten flotilla'nın gideceği, ne zaman gideceği belliymiş. cehalet kötü.

olaydan sonra herkesin milliyetçiliği, dinciliği, anti-israilciliği, anti-filistinciliği her şey ayyuka çıktı. muhafazakar dediklerinin radikale yakın dinci, sosyalist sandığının ulusalcı, fakir dediğinin zengin düşmanı vs gibi uçlarda olduğunu kaptın. önceden "ay yazık fazla dindar" dediğin, hiç politikaya girmesen mutlu mesut takıldığın insanlarla papaz olman gerekti. keza içlerindeki nefret dışa akmak zorundaydı.

"bu akp'ye kime oy veriyo ben anlamıyorum"cular anladı-m. fetih kutlamalarında erbakan görme heyecanıyla doluşan heyecanlı kitlenin daha çoğunun sinirle sokaklara aktığı, sorsan aslında hiç milliyetçi ve ulusalcı ya da dinci olmayanların da onları taklit ettiği bir dönem yaşandı. ama söz konusu olan bir türk gemisiydi. kabul edilemezdi. israil ilk defa bir gemiye izin vermiyordu. aman allahımdı.

o denklem zaten saçma, ben mi saçmalıyorum şakşakçılar mı değil konumuz.

mevzu şu aslında: ben tam "bence böyle iyiyiz." derken alt metinlerini görünce yine hemen göt oldum. aslında sevilmicek bişeyi seviyosam, hoşlanılmicak bişeyden hoşlanıyorsam hemen göt oluyorum. şuna muadil: birinden bahsediyorduk, herkes (sayıları on binleri bulan iki kişilerdi) onu ne kadar sevmediğinden bahsederken, ben aslında sevdiğimi söylüyordum. bu şahs-ı bahis iki gün sonra delirdi ve ben kimi sevip kimi sevmemem konusunda yine dersimi aldım. bu dinciler de böyle, sevmeye gelmiyor.

kamuran

2010-07-02T17:07:00.009+03:00

küçükken mimar olmak istemediğim zamanlarda arkeolog olmak isterdim.

şimdi mimar olmak istemediğim zamanlarda etimolog olmak istiyorum. ya da nasıl anılıyorlarsa.

en büyük eğlencem fıkradan önce fırat, fırat'tan önce türkçe kelimelerin nasıl da fransızca olduğu. mesela "damacana" ve "dame de jean" arasındaki ilişki beni 3 yaşında gibi güldürüyor.

komik olmanın ötesinde en güzeli yabancı isimlerin türkçe karşılığı. david-davud; joseph-yusuf gibi sıkıcılaşmışlarından bahsetmiyorum.

bünyamin-benjamin keşfettiğimde bence edison'dan daha mutluydum. bunu ben mi keşfetmiştim acaba?! geçende de özen'den duydum, cameron-kamuran diye. özgüç'tenmiş. william-guillaume var misal ama bunun türkçesi ne. e azizimin vardır bir türkçesi.

istiyorum ki ben havuz olayım bu bilgiler havuzda toplansın. bekliyorum.

görselin de konuyla bence bi beyin alakası var ama yok diyeyim töhmet altında kalmayayım.

bir de böyle şeyler var

gelecekten edit: paul de polat'mış misal.

içimi kastın akşam akşam

2010-06-23T22:32:00.008+03:00

spoiler vermiycem izlemediyseniz daralmaya gerek yok.

internete bi haller oldu, bi sürü site kapanınca kullanıcılar mı azaldı bilmiyorum birden bi hızlandı, filmler 300 - 500 - 300 - 500 geliyo. "tek başımayım aralarında en gudik olanı izleyeyim madem" dedim ve en gudik romantik komedi olan olduğuna inandığım "remember me"yi izledim.

robert pattinson çılgınlığını anlayabilmiş değilim, twilight'ı ise zaten görmezden geliyorum. hiç beğenmiyorum, hala da beğenmiyorum.

fotoğraftaki bayan her ne kadar burdan -bence- gwyneth paltrow'a benzese de lost'un claire'i. aynı aksanın seyreltilmiş bir haliyle aramızda. biz de new york'luyuz ya.

film insanı daran bir sahneyle başlıyor. romantik komedi ne kadar dram gidebilir çözülür düzelir dedim, film içindeki vampir çocuğun sorunlu gençliği bitmedi, ya zaten ne çirkin çocuk sinirlenince daha da çirkin oluyo. neyse, senaryoda biraz türk filmi esintileri var. ya da bu kadar çok türk filmi oldukça biz paranormal olmayan her senaryoya türk filmi diyebilecek kudreti damarlarımızdaki asil kanda bulucaz.

her şey güllük gülistanlık romantik komediye bağlamışken sonu da zaten bi garip. garip yerine bana verdiği hissiyatı spoil etmemek adına söylemiyorum.

bi de kız 81li çocuk 86lıymış, nasıl bir çift ise. izleyin bence duygusal insanlarsanız. tamam duygusal kızlarsanız.

şu gudiğin filminden etkilendim diye ayrıca bi etkilendim kendimden.

bizim evin fıratı

2010-06-22T17:48:00.008+03:00

bunu buraya yazıyorum ki üzerinden uzun zaman geçtikten sonra B vitamini eksikliğime heba olmasın bu hikaye.

bu kibrit the kedi çok ilginç bir hayvan. hayvan ve dişi olmadığı, oğlan çocuğu olduğu konusunda endişelerim var -pek de endişelenilmez tabi bundan-.

ön bilgi vermek gerekirse: kibrit ameliyatı atlattıktan sonra artık hep sokaklarda, yazın da gelmesiyle eğer evde insan var cam da açık, istediği gibi gelip istediği gibi gidiyor. evi biraz otele çevirdi. cenker sert bir baba olduğu için sokakta kaldığı da oluyor, sanki hayvana "çıkma bak ben yatıyorum." demiş gibi bir pişkinlik. her eve geldiğinde de miww miww olanları anlatıyor muhtemelen, "öyle mi oldu?" diye biz de anlar gibi konuşuyoruz. kibrit ritüeli sessizce geldiği olmuyor. ve geldiğinde de kabındaki mamaya sümüğünü atmıyor, yenisini istiyor.

komşular rahatsız olmasın diye de camdan çıkması tercih sebebi ama hayvanda apartmana karşı bir düşkünlük vardı. cam açık olmasına rağmen kapıya gidip miww miww bağırmasından da bir kıllanmadım değil. apartmanda da aşağıda bir yerde açıklık var heralde diye düşündük keza, apartmanda kapıdan da çıkmıyor ama kayboluyor hayvan.

bir akşam cenker'in hiç tanımadığı bir erkek usulca kapıyı çalıp "sokakta gezen kedi sizin mi?" diye sordu. kibrit the çakma kedi olduğu aşikardı. yan apartmanın en üst katında oturuyormuş, bir terasları varmış, kibrit cenker'in apartmanının terasına çıkıp ordan yan terasa atlıyormuş zaman zaman, sevmişler onu -ölümcül hata-, mama vermişler -daha ölümcül hata-. sanırım sonunda kibrit orayı da kendi evi sanmış ve evlerine girip, evin kedisine kendi evine gelen kedilere yaptığı gibi "git lan burdan ne işin var burda?" dayılanması yapmış. kovalıyormuş, terör estiriyormuş. sokak kızı esmeralda bir chinchilla'ya da yenilecek değil.

bunun gibi bişey bu hayvan.

ev sahiplerinin de akılları başına yeni gelmiş gelip "çok sevdik ama bizimkini kovalıyor kediyi alsanız" diyor, cenker gitti kediyi almaya. bir üzüldük, çocuğun başkasının camını kırmış gibi bir hissiyata büründük. kibrit'e kızdık. ama bir süre sonra farkettik ki kedinin suçu yok. doğanın kuralı bu, bir yerden gelen bir kediye mama verirsen onun oradan tekrar geleceğini anlamak için hayvanolog olmak şart değil. çocuk olsa ceza verirsin, bi daha giderse terliği fırlatırsın da bu kediyle o iş nasıl olacak bilmiyoruz, keza apartman kapısı açıldığında içeri bizden habersiz başkasıyla da dalıyor, onlar da tanıdığı için, zaten bizimkinde de "ben de girebilir miyim? iki numarada oturuyorum ben" kibarlığı olduğunu sanmıyorum.

kedi için "meleme" kelimesini de şimdi kırmak istemediğim bir kedi için kullandığımdan diyemiyorum ama yaramaz kedi daha çok seviyorum belli ki. kedi salaklığı olmayan kedi. daha ne istersin?

insanın asabını bozuyosunuz hasta hasta

2010-06-22T11:22:00.006+03:00

kendinden olmayanı diğer uca savurma hastalığı türkiye vatandaşlarında tavan yaptı. herkes havalarda.

kendi kadar geniş olmayan ya da eğilimlerinden dolayı geniş bir dünya özlemindeymiş havası yaratanlar -misal DİNCİler- yani yeni nesil demokratlar, diğer misal herkese muhalif akp'ye çoğulculukçukcukluculukluklarından kuvvetle muhtemel "laissez passer, laissez faire"ci genç siviller, kendileri gibi olmayanları darbeci, ulusalcı, milliyetçi olarak adlandırmaya bayılıyorlar.

bu ülkede artık antilaik değilsen darbecisin, atatürk'ü eleştirmiyor RTE'ye dadanıyorsan ulusalcısın, ayrı bi boyutta da pkk'nın kürt hareketi değil dış mihrakların boku olduğunu söylüyorsan aşırı milliyetçisin.

şu ülkede bizim görmediğimiz günlerdeki siyasi olaylar, akabinlerinde darbe zamanlarında hem solda hem de sağda (bunların çoğunu da kibarlığımdan dedim belli ki) kafası çalışan üniversite öğrencisi ölmeseydi bu dünya şimdi siz kadar gerizekalının çoğunluk olduğu bir yer olmayacaktı belli ki..

ilhan selçuk "faşistti zaten" diyenler faşist değil ama ilhan selçuk onların istediğini istemediği için faşist, bi de aynı zamanda şeriata karşı olduğu için darbeci. bi de tabii ki akp'nin anayasa değişikliklerine karşı çıkanlar darbeci anayasa olduğu için bi önermeyle zaten darbeci.

ben milliyetçiyim diyenlerde, atatürkçülerde görülen milliyetçilik; amerikan askerleri çuval geçirirken hiddetlenen, israil anca türkiye'den giden yardım gemisine dokunurken söylenen, her erovizyon'da bize az puan veren kıbrıs'a kızan, dünya kupası'nda türkiye olaydı daha fazla keyif alacak olan, soyadı bi yerlerden tanıdık olduğu için tenisçi kesilenlerdeki stockholm sendromu, he ya.

bize yazık

2010-06-21T02:54:00.002+03:00

bir ally mcbeal vardı, bir devir avukatlara özendik. ne hayatlar dedik, ne zekiler dedik. avukat olmak istedik, sandık ki bizim mahkemeler de öyle geçiyor, konuştuğunda karşında uyuyan savcılar değil de jüri var sandık -uyumuş savcı handan dedi.-

sonra ER'lar, çakması chicago hope'lar, isteyene scrubs ve bir de house. izledikçe doktor olası gelmeyenden şüphe ederim. onda da garip sanrılar var tabi. supradyn, bir antibiyotik iyisin iyi gibi değil de sanki 1 mg iv, 5 mg h3a943ahg falanlarla geçiyor doktorların hayatı sanıyorsun. bir de her doktor hayat kurtarır gibi geliyor, bir de sen doktor olsan sen de house gibi en iyisinden olursun sanki. ama insanın doktorlara saygısı artıyor.

mimarlara gelince bi yapamadılar şunun şovunu yareppi. how i met your mother'daki mimar tipi de dünyanın en gudik insanına denk düşüyor zaten. two guys, a girl and a pizza place'de de keza pete, berg'ün yanında bir nerddü.

toplumun genelini anladık piramitte bir üst katmanı da şu mesleği bir anlamadı. yazık bize.

dediğime de bakmamak lazım.

tasarım söz konusu olduğunda her şeyin üstünde olan mimar. görsel iletişim tasarımı -çoğu mimar bunu beceremiyor-, iç mimarlık -çoğu mimar da bunu da beceremiyor-, ürün tasarımı -bu da keza- ama mimar hepsinin üzerinde bunlara eleştirel gözlerle bakan insan olduğu için sevilmiyor. öbür taraftan kendiyle ilgili alanlarda mühendislere de müdahale ya da eleştiri hakkını kendinde bulan mimar. battıkça batıyor. dünya onun alanı oldukça da sinir etmeye devam edicek.

mimarlık okumuşun yazanında, çizeninde, sadece okumuşunda, sadece öğreteninde; belki aldığı eğitim, belki varmaya çalıştığı nokta rasyonelliğe dokunduğu için de her yapılanda bir akıl araması da iticiliğinin sebebi.

şu durum beni darmamak hatta hoşlandırmakla birlikte, türkiye'nin atlatamadığı mor ve ötesi'nin sendromuna benziyor. türkiye'de müzik dinleyininden, müzik yapanına kadar herkesin mor ve ötesi hakkında ortada olmayan bir hissiyatının da olmaması gibi bir şey. naif, kendi hallerinde gibi görünen bir lise grubundan çıkma halleriyle insanlara verdikleri umut ne kadar sevdiriyorken, şimdi ise arayı açmaları aynı derecede darıyor heralde. yoksa beğenmediğimiz her şey üzerinde mi bu kadar duruyoruz? bırakallanasen.

çöpten analiz

2010-06-18T18:05:00.010+03:00

geçen günlerde şunu farkettim, geçen günlerde çok şey farkettim aslında bu da mesajım olsun geçelim:

ilişkinin nasıl gittiği ne yediğimizden anlamak mümkün. birlikte yediğimiz yemekler zamanında pek yemek yapan insanlar olmadığımızdan zaten evde yemek yapılıyor kısmını genelde atlıyoruz. karşı cinsimin daha bana tam bir yemek yapmışlığı yok, başlarda adı geçiyordu ama artık esamesi okunmuyor. bana yememk yapması kendisi bana çok aşık demek, bilmiyorum şimdiye kadar olmadı bundan sonra olur mu? ben yemek yapıyor, o yardım ediyorsa ciddiyiz ilişkide demek bence. emek veriyoruz, çünkü hakediyor gibi düşünüyoruz, geleceğimiz önemli, sağlık möhim.

bayadır dışardan sipariş veriyoruz. anladın.

dışarıda yiyorsak, benim kutladığım ay dönümlerinden birini kutlamaya dair dilekçem kabul görmüş demek. ya da biri maaş almış, hiçinden gelmiş.

görsel bana ffffound'dan, gerisini takipleyin. fondaki rengi de hiç sevmem ama idare edicüüüz.

bundan sonrası yemeksepeti'ne bağlanıyoruz. sendeyiz yemeksepeti:

çözüme başlamadan önce:
verilenler:
kilo verme ve bana da verdirme derdinde olan bir sevgili.

istenen:
bu ilişki nasıl gidiyor?

böyle hergün olan bir şey için "ayda yılda bir yiyoruz yaee", "ben evimde annemin yemeklerini yemiyorum de burda yiyorum"lardan bir demet sunarken, ev yemeği yeniyorsa pek sallanmıyorum. belki de "git ananın evinde ye" mesajının geldiği günler. tek kişilik bir siparişse aramız bildiğin kötü, belki akabinde bununla beraber bir fast-food siparişi geliyorsa daha kötü. o da gelmiyorsa ben gerçekten anamın evinde ya da başka arkadaşlarımla yiyorumdur o daha daha kötü (eğer orda yemememin uysal bir sebebi yoksa). ama kuru fasülye - pilav söylüyorsak yorgunuz ve annemizi özlemişiz bir haldeyiz, abi-kardeş anne yemeği yiyoruz. aramız iyi.

çin yemeğiyse sipariş, pahalı olan chinese time'dan söyleniyorsa aramız bayağı iyi; keyif yapıyoruz, tadımızdan yenmez. ucuz çünkü küçük porsiyonlu, benim tadını da sevmediğim, beyin "çin yemeği işte, fena değil"isi fast wok'tan söyleniyorsa "çin yemeği işte ye lan" deniyor ve pınar muhtemelen o ara da pek takılmıyor.

taaa beyoğlu'ndan alt limiti doldurmak için yanında bir sürü ıvır zıvır söylenen nizam'dan söyleniyorsa pınar çok şımartılıyor ve çok şanslı bir kız. o ara.

eğer mc donalds, burger king söylüyorsak ölene kadar beraberiz, ne olursa olsun ayrılmayız; şişko veya zayıf farketmez. yine eğer o menüler tek kişilikse ben hakkımda ne düşünüldüğünü takmıyorum, "olursa ekime olmazsa ... kadar" diyorum ve istediğimi yiyorum mesajımı veriyorum, "ben o günlerde de bu kadar şişkoydum", "beğenmeyen küçük oğluna almasın" gibi laflarım hazır. bunun bir diğer hali de çocuk kendi evinde değil, il dışında bi konserde ya da sabahladığı bir gün ve ben elalemin evinde kalan bir sığıntıyım, kendimi yemeğe vermişim, yalnızım ve muhtemelen mutsuzum. çünkü konserde ya da iş yaparken eğlenen o - inek evet -. yalnızsam kibrit de bu yemekten nasibini alır.

eğer asmalı'dan kebap ve yanında mezemsi şeyler söylüyorsak, ya aramız nane ama düzelmesini istiyoruz, rakı içiyoruz evde. ya da bir şeyler kutluyoruz, başı olmasa da sonu iyi. çünkü yerken dizi izlemediğimiz ve muhabbet ettiğimiz tek sofradır kendisi.

kırçiçeği'den bir şey söylüyorsak, biraz hastayızdır belki ve çorba içiyoruzdur, hastayken şefkatliyizdir aramız iyidir. ya da sadece kavanozumuz bitmiştir (böyle bir sebebimiz olmadı tabi ama gerçekten çorba kavanozda geliyor, çok güzel) bu da beyin kilo aldığını farketmediği günlerde kalan bir anı zaten.

geldik en önemli yerine: schlotrsaksıodyaodzzz's -kopyalamam lazım- schlotzsky's -bunu ararken "komik isim ciddi sandviç" sloganını da görmüş oldum-, bu cümleden adam olmaz baştan alayım. schlotzsky's söyleniyorsa ilişkimizde ideal şartlar altındayız, (evden yemek söylenen safha kendi içinde değerlendirilmeli). beefy cheesy vs vs söylemişsek ve hatta iri seçimse ya ben ondan gizli iriyi seçmişim ya da o bana "seni her halinle seviyorum." demek istiyor. ikisinin de sonu kilo. ama o aşamaya geldiysek demek ki beni seviyor, ben zaten birlikte beefy cheesy bilmem ne yediğim hatta yediren insan kim olsa seviyorum. bu siparişin içinde cheecake de varsa işte zirvedeyiz demektir. o yemekle beraber çocuklarımızın adını bile sipariş ederiz.

bir de yeni bir şeyler deniyorsak, ikimize ortak kararlar oluşturmaya meyilliyiz, iyiyiz iyi.

vaduyusey?

kanda yok

2010-06-07T00:33:00.003+03:00

türk insanında mevcut kabalıklar v.35327:

yayaya yol vermemek, yol verirken geç geç yapmak bir önceki dersimizde demiştik.

yolda yürürken, ayakta dikilirken, otururken kadına yol vermemek, değmemek için özen göstermek,
toplu taşıma aracında o otururken önüne geçip dikilmemeye özen göstermemek. gibi ben ana fikri verdim gerisini siz doldurun durumlar mevcut.

bugün beni üzen şu oldu: atm sırası beklerken dibine girmek türklük göstergesi heralde. bu en büyük öküzlüklerden biri. ne yaptığını izleyeni de baki. uzatınca cık cık yapan da var.

burada muhasır medeniyet tecrübelerimden bahsetmeden edemeyeceğim:

polonya'nın nerdeyse köyü lodz'da kaldığım sürenin ilk iki günü benim için halk sokakta alakasız bir yerde sırada bekleyen tiplerdi. bir iki gün (yeminlen) insanların sokakta neyin sırasını beklediğini anlamadım. lehlerin gözünde bir sanal gerçeklik cetveli var atm'de işi olanın arkasından ben atayım 2 metre diye ama en az 1 metre ki (yeminlen) daha fazla ölçerek uygun adım berisinde duruyor. 5 sene geçti hala gözümün önünde keratalar.

bir de küçük bir grup insan içinde (2'den başlar 3-5'e kadar gider) telefonla konuşmak bence ayıptır. teke teksen karşı tarafı göt gibi bırakmak gibi bir handikapı varken 3-5 kişi varsa da onları da kitliyor oluyorsun. eğer konu herkesi ilgilendiriyorsa zaten hep beraber müdahaleli bir görüşme gerçekleşir ama kendi özel hayatına ya da en azından kendine, kendi işine, kendi köpeğine dair bir şey varsa karşı taraf hem dinlememeye çalışır hem sen orda konuşurken kendi konuştuğundan, dinlediğinden bir şey anlamaz. o yüzden herkes susar. herkes içinden tuttuğu takımın 11'i sayar dinlemiyo gibi davranmak zorunda hisseder ama inadına kulağı duyar. böyle durumlarda kalkınız gidiniz efendim, yalnızsanız hele ki deyiniz bakmam lazım diye. sonra sen kalkmayınca bildiğini bilmiyo olması gerekir.

kaldırımın ve yolun erkek tarafı diye bir şey var. erkek araba olan yerde yürür. karşıdan karşıya geçilecekse önce sağa sonra sola geçilir. ama tabi bunu çocuğuna yapmayan var yanındaki kadına mı yapıcaklar?

kibarlık düğün kıyafetiyle giyilen bir şey değildir. eğer erkeklerin kadınlara yapması gereken kibarlıktan bahsediyorsak da sadece damına gösterilen bir tavır değildir. sadece hayatındaki kadına kibarlık yapmanın pek bir anlamı yok. yanındaki kadına kapıyı tutup, içeri girenin suratına kapıyı patlatmanın literatürde yeri yok.

bunların devamını getireceksiniz siz çılgın türkler.

evet çocuklarım çok şanssız biliyorum, kes.

ikarus beni basarsa

2010-05-28T18:15:00.003+03:00

ayranım yok içmeye ama zeynep'ten bildiğimden beri illaki bi sennheiser kulaklığım var.

hoparlör niyetine kullanılabileceğin dandik ama güzel px 100 ile başladığım yolculuğum, px 200 ile devam etti. bu px 200 dışarıya hiç ses vermez, dışarıdan da sana ses vermez bir kulaklık. nasıl bir meretse ama bozuluyor mütemadiyen. kendiminki bozuldu, hediye aldığım bozuldu. ama gönül ferman dinlemiyor, uzun süreli ilişki kolay bitirilemiyor.

şimdi bir px 200 - II var, hediye. kulağına taktığında müzik olmasa bile dış dünyayla ilişkin kesiliyor. o derece. hani kulağında kulaklık varken konuşunca bağırırsın ya o halleri düşün. ama çok da düşünmeye gerek yok çünkü bundan bahsetmicem. ama birine kısık sesle beyinsiz misin diye soracağıdım bir keresinde, sadece soracaktım, ama amacını aştı. sırf bu kulaklık yüzünden.

ben bu kulaklığımı takıyorum toplu taşımada sokakta yol alıyorum, karşıdan karşıya geçerken kulaklığı çıkarıyorum sakata gelmeyeyim diye. burdan yeterli hissiyatı verdim sanıyorum.

ama bu ikarus otobüsler var ya. inanılmazlar. zaten bu otobüslere denk gelirsen birincisi binmiyorsun. problemde burada yarısını kaybettiğimiz bir örneklem kümemiz var evet.

binmek durumundaysan "zaten şuracıkta ineceğim" diye, ayakta durabilirsen plaketi hakediyorsun, "istanbul gazisi" yazılı.

telefon çalarsa açmadığın bir otobüs bu eski ikaruslar. sesini duyurabilirsin belki ama duymanın imkanı yok. iki kişi binince konuşamıyoruz. gizli saklı kalmadı.

bu kulaklığı takıyorum, üstüne son ses rok bir müzik açıyorum yine de bana mısın demiyor. bu nasıl bir otobüs?! iett'nin diskosu mu bu? [askere gitmeyen sizler için açılımını veriyorum: disiplin koğuşu] suç işleyen şoförler bu otobüslere mi sürülüyor?

bu otobüslerden beşiktaş, kabataş çevresinde çok varmış, benim eskiden bunlarla çok işim olmazdı. uzaktan selamlaşırdık. o zamanlar iett'den ve şoförlerinden nefret ederdim. akbilden fazla para alıyorlar diye tiksinirdim. şimdi o otobüsteki şoförlere akbilim varsa bile akbil bastırıp 20 kuruş fazla veresim geliyor. bu nasıl bir acıdır? aihm'ye başvurun diyeceğim sıradakine. ama rejimdeyim yürüyorum.

sevdiceğin grubu sakin'in bi şarkısı var, "ikarus başarsa". ben bu şarkının adını çok yakın tarihe kadar "ikarus basarsa" olarak bildim. ne biçim groupieyim ben de bilmiyorum.

mevzum aslında bu değil ama benim otobüs sandığım ama alakası olmayan şu şarkıyı dinleyin de şimdi ikarus'ta olup müziğini duymayan gençleri düşünün, şükredin.

Ikarus Başarsa by Sakin
Download now or listen on posterous

02 Ikarus Başarsa.mp3 (4943 KB)

See and download the full gallery on posterous

Posted via email from enola is seriously gay

türksem günahım ne?

2010-05-26T21:54:00.002+03:00

şimdi bir şeyin önce hakkını yiycem sonra toparlicam:

zannettim ki geçtiğimiz cumartesi gecesi istanbul'da daha önce görmediğimiz bir kamusal alan etkinliği olacak.

eminönü'ye kurulan ses pavyonu açılışında sigur ros'tan jonsi şahsımın en çok ilgisini çekmek suretiyle lee ranaldo ve cevdet erek'in performansıyla açık havada bir etkinlik olacak diye bildim.

the morning line ile ilgili resmi bilgi burada aslında

pavyon lafına memleketçe başka türlü alışmışsak da mimarlar olarak aşinayız, öğrenciliğin ilk senesinde, hoca derste küfretmiş gibi bir sırıtıyorsak da mimar olana kadar cümle içinde yeterince kullanmışızdır. yapı ölçeğinde bir tasarımcının elinden çıkan ve başka isim koyamadığımız her şeye biz mimarlar pavyon diyoruz. ülkece de expo'lardaki türk pavyonlarından kulağımıza garip tınımıyor. hayır vazgeçtim hala pavyon deyince bir hoş oluyorum evet.

ülkenin en güzel ama en kötü kullanılan alanlarının birinde bir modern tasarım olduğunu bilmek bile heyecan verici. bir de açılışında halk konseri niyetine haluk levent olmadığını düşününce tadından yenmez diye düşünüyorsun.

gitmemizin hemen öncesinde havanın bozması bana "eh alışmadık götte don durmuyor." dedirtti. çok kalabalık olacağını beklerken iyice duyurulmamış olması da yine şaşırtmadı. şartlar önyargıyla kurulmuş durumdaydı evet.

havanın muhalefet etmesine rağmen kendimi ilk buluşmaya gider gibi hissetmiştim. avrupai bir etkinlik, enstelasyon, yerleştirme bizi bekliyordu. bana bunu hissettiren bir de hıdırellez var keza. gerisi boş. ellerinde şarap kadehi, ıhım ıhım gezinmeler değil bir sokak etkinliğiydi ne de olsa.

gittiğimizde ise tabii ki gördük her açık hava etkinliğini 23 nisan seremonisi tadına çevirmek için muhtaç olduğumuz kudret damarlarımızdaki o zevksiz kanda mevcut. ortam resmen skandal. "pavyon" bütün güzelliğiyle bir tarafta duruyor. içine girilmesin diye bir tarafından sınır çekilmiş, diğer tarafından yine sınır çekilen bir tören alanı. ne dediğini "rabbime şükür" duymadığımız tören lafları. bir köşede açık havada kokteyl, bir tarafa doğru açık havada mobilya dükkanı gibi beyaz beyaz koltuklar. entel vatandaş içerde ayakta, halk dışarda, arada bir şerit. içeride köfte veriliyormuş kokteyl alanında. evet bildiğin köfte.

tabii ki müze kent eminönü kapatılan dükkanlarlarıyla günü tamamlarken etrafta hayat belirtisi sadece hamdi restoran. içki almak için uzaman, çöpünü atman için ya insanlığından ya da bir süreliğine arkadaşlarından vazgeçmen gerekiyor.

bir süre sonra sınırlar kalktı, fatih'in büyük belediye başkanı ve türevleri yok oldu. sanırım yağmurun yağmasının önemli bi sebebi buydu. yağmur programı alt üst etmişti, cevdet erek başladı. pek bir şey duymadık. 40 olduğu söylenen hoparlörlerin üçü beşi belki çalışıyordu. sonra birden daha yüksek sesli bir drum'n bass duyduk. ne neydi anlamadık. ama hepimiz ıslak sigur ros'u tanıyabilecek güçteydik. jonsi ve özür dilerim diğerinden sahnedeyken daha da cozutan yağmur ortamı resmen temizledi. gerisini ben bilmiyorum. yağmur altında bir tarafta bence sigur ros, diğer tarafta pavyonla ilk defa bir düzlüğü meydan gibi kullandık sanırım.

böylesi bir etkinliği bile 23 nisan törenine çeviren belediye, özellikle fatih belediye başkanı mustafa demir, aynaya bakınca kendinde ne görüyor belli değil. asla çözemeyiz. bu zihniyetten bir gün kurtulur muyuz muamma. bizim ülkeden cacık mı olmaz, orda ben olsam benim de yapacağım bu mu olur, benim de kanımda zevksizlik mi var çok merak ediyorum.

çok ilginçti gerçekten. aynı etkinlik sanki iki farklı olaydı. "vay be teknolojiye bak sabah bağcılar'daydım, şimdi paris'teyiz." dersin ya işte öyle bir şey.

bitmişiz biz. başlar mıyız acaba?

Posted via email from enola is seriously gay

yüzsüzlüğün farkında mısınız?

2010-05-21T15:05:00.009+03:00

"maden kazalarinda ki masum insanlar icin aglayamadigim an insanligimdan suphe etmeye baslayacagim insanin ici titriyor dusununce."

artık yeter ulan diyeceğim bir anda bunu diyeni de gördüm.

noktası virgülü yok. "ki" ayrı. şair burada demek istiyor ki: insanım, ağlamak istiyorum ve ağlayabiliyorum, benim gibi ağlamak isteyip de ağlamayanın insanlığından şüphe ediyorum.

konumuz bu insan değil, hedef göstermek istemiyorum. ama bunu yazanın diğer yazılarına baktım, üç beş sayfada asla toplum, siyaset, ilim, bilim yok.

facebook'tan twitter'dan memleket kurtaranlara sinir olan bir kısım insan var biliyorum.

onlar bu insanlardan politik olduğu için hoşlanmıyor, diğerleri de onlardan apolitik oldukları için.

ben bu medyaların varlığından memnunum. çünkü çevremdeki insanların takip ettiği gündemle, basındaki gündem arasında ciddi bir uçurum vardı uzun zaman. şimdi ise yakınsıyor, onlar insanların konuştuklarından bahsetmek zorunda kaldılar. eskiden basında abartılması gerekenler haber bile olamazken şimdilerde ise artık herkes biraz daha özgür.

bu ortamda insanların söz söyleme, serzenme hakları da baki. ağlama da.

maden kazasına sevinen manyak aramızda herhalde yoktur. ama herkesin ne kadar üzüldüğünü göstermeye çalıştığı bir kirlilik var şu an ortamda. gördüğü anda ah dediğine ağıtlar yakıp arkasını döndüğünde unutanın ağıtı bu diğerlerine karışan.

bu ilk maden kazası mı? bu senenin ilki bile değil. ağlayanlar, ağlamayanın insanlığından şüphe edenler kaç madencinin ölmeden önce sıkıntılarına üzüldü, kaçı bi madenci çocuğuna burs verdi? her seferinde of dediğim ve ardından unuttuğum için, bu kazayı da saçma salak bir facebook statüsünde gördüğüm için. siz neden utanmıyorsunuz?

buradaki muabbet "cat giyen solcularla eşdeğer değil." her üzülene de gitmiyor bu laf.

öldükten sonra kıymeti bilinenlerde sanatçılardan önce madenciler geliyorlar artık şu an sanırım.

hele ki asıl medyadakiler. şimdi, 30 işçi önce göçük altındayken, ardından ölünce hükümete, sisteme, rte'nin sözlerine saydırmayı muhalefet mi sanıyorsunuz? bizim zamanımızda araştırmacı gazeteciler vardı, milletin derdinden bahsedilirdi. ölmeden.

şimdi ise gözü olan ağlıyor, ağzı olan konuşuyor.

al ben de yorumluyorum durumu, "atın ölümü arpadan olur" dedi adam, üzerine de "sen kadere inanmıyosan ben napayım" dedi.

emek'e ölmeden saygı.

mesajımı verdim, karmayı bekliyorum.

tarihi tekerrür

2010-05-15T11:12:00.012+03:00

radikal'de bir haber okudum. sözde istanbul büyükşehir belediye başkanı kadir topbaş'ın yeğeni çırağan caddesi'nde gezerken önünde görünce iki yaya görünce panikleyerek gaz yerine frene basmış.

haber şu adamlar çalışmış yazmış

radikal türkçesinden anlamaya çalıştığım kadarıyla yaralılardan biri iyi durumda, biri ise hala hastanede. aynı gün hastaneden çıkan bir yaralı nasıl ağır oluyor, burda takılıp vakit kaybetmemek lazım tabii.

hiç tanımadığım bir insan evladını bir anlık dalgınlığı yüzünden sırf birinin yeğeni olduğu için gereğinden fazla harcamak istemiyorum. herkesten daha fazla üzüldüğü kesin. ama keşke trafikte olmaması gereken bir insan olduğunu bilseymiş.

bu bana şunu hatırlattı:

tayyip erdoğan'ın belediye başkanlığı döneminde oğlu burak erdoğan, 1998'de aşırı hızlı gittiği aracıyla sanatçı Sevim Tanürek'i ağır yaralamıştı. Tanürek hastanede yaşamını kaybetmişti. O zamanlar böyle bir şeyin olduğunu hatırlıyorum hayal meyal. konuyla ilgili iddia şu:

Mezkur kazadan sonra basında, belediye arazözlerinin* kaza mahalline gelip caddeyi baştan asağı yıkayarak 35 metrelik fren izini tamamen sildikleri, olayın cezai yönünün vehametinin azaltılması amacıyla Burak Erdoğan'a kazadan sonra üç ay öncesine tarihli ehliyet tanzim edildiği, maktulun yakınlarının azarlandığı ve zaman içinde konuyu takip etmekten vazgeçmek zorunda bırakıldıkları, görgü tanıklarının ürkütüldüğü iddiaları gündeme gelmiştir.

*arazöz de yol yıkama aracıymış.

önceden suçlamamak lazım evet, ne olacağını ilerde bilebileriz. ama memleketçe balık hafızalı da olsak bu filmi görmüştük biz.

bu durumda meslektaşıma ne öğüt vereceğimi buldum:

evet sadece görseli kullanmak için bu cümleyi kurdum.

bu "bu bir işaret!" benzerlik kadir topbaş'a gazı vermeli. belki şimdi mesleki deformasyona uğramış, hiç bir duruşu olmayan belediye başkanı gibi davranmak yerine rte'nin zamanında yaptığı gibi "üçüncü köprü cinayettir." gibi güçlü beyanlarda bulunsa ilerde yurdumuza başbakan hatta rte'den farklı olarak aldığı eşsiz eğitimiyle cumhurbaşkanı bile olabilir.

bi pucca var bildin mi?

2010-05-13T18:10:00.004+03:00

bi pucca* var, kuvvetle muhtemel bunu okuyan herkes bir yerden duydu. ben çok geç duymamla beraber, ondan sonra gelenlerin "vaaay ne komik yaee" olduğunu sandığım bi dönem geçirdim aslında. bu fırat dili onda da mevcut misal, sen ben gibi insan.

sonra bir de gördüm ki böyle bir insan varmış, insan değilmiş. muhtemelen benim "çakmış yae" dediklerimin çoğu "ben daha iyisini yaparım" diye yola çıktı. bir çoğu bunu düşünmekte haklı olabilir. ama başardıkları anlamına gelmez.

biten ilişkiden sonra geçirilen bir süreç var. bunu sex and the city açık etti galiba ama böyle bi gerçek var. ilk bundan bahsettiği yazıyı göndereden handan'dan öğrendim kim olduğunu. kim olduğunu ve gizli celebrity olduğunu bilmediğimden yorum yaptım bi de mal gibi, ardımdan bir de baktım paso mail geliyor, "^^^^sekerkiz^^^^ bilmem ne yazısına yorum yaptı" gibisinden.. "ay canım çok komiksin, burcucum çok güzel çıkmışsın" gibi. uzaktan izlemeli evet.

pucca hikayesini başından beri takip etmediğim içün yazdıklarını ardışık olarak bilemedim kim idüğü belirsiz kızın kadının. okuduğum günler yolda "belki de budur" diye ona buna pucca muamelesi yapıp kafamda efsaneleştiriyorum, sonra silkelenip kendime geliyorum.

şimdi de kitap çıkarıyormuş, bence keşfetmeyi hakedilesi bir tarzı var. sürükleme konusunda tek artısı (şekille +) yaşadıkları ve başına gelenler değil. keza o kadar manyakla herkes karşılaşıyor. ya da o kadar dedikodu herkeste var. evet kim olduğunu açıklamamasının verdiği bir artısı (şekli bildin) daha var.

kitabı yazmasından basılmasına kadar geçen sürenin onun yazdığı süreden daha uzun olacağını tahmin ediyorum keza ben böyle boktan bir Türkçe okumadım. görmedim değil ama okumadım. sümüğünü atmazsın bir Türkçe'ye, o kadar yazım yanlışına rağmen öyle bir yazıyo ki daha bitişik yazdığı "de"ye küfredemeden yazı bitiyor. nasıl bir metin yazarı olabiliyor diye düşünür insan ama kimler oluyor o nasıl olmasın?

insanlar bence tam bu anlattıklarım yüzünden onun gibi bir blog yazabileceğini düşünüyor, bazısı samimiyet, bazısı cinsellik kullanarak ama bi taraftaki sürükleyici olmakta tıkanıyor, diğeri belki eğlenceli bir şeyler yaşamada, öbürü belki sosyal olduğundan "hoho yazmakla mı uğraşıcak" noktasında.. ama zaten geriye kalan adını veren izleyici, ne kadar kasmasa (bi bir çoğunu şu maddede eledik) illa ki bir noktada karizmayı sabitlemek zorunda kalıyor, herkesin inebileceği bir nokta var.

o kadar okudum gıkım çıkmadı, bir gün sevgilisi çotank diye evlenme teklif etti ağladı zırladı diye o noktada "yalan yaee bu" dedim. gerçekmiş ya içten içe kendim kendime kazıklanmamışım ya ona seviniyorum.

kitabı çıksın, ilk gün bitiririm. net. hatta gelsin ben ayırayım "de"lerini.

*bilmeyen antin kuntin, mimar, tasarımcı arkadaşlarıma gelsin.

yayalar da arabalara çarpsa ya

2010-05-12T21:36:00.005+03:00

bi insanın görgüsü, kültürü araba başındaki halinden belli oluyor, net.

yaya geçidinde sana yol vermeyenleri bir bir tokatlamak, gündelik sinirini çıkarmak bir yana zaten bazen bilerek dalıyorum yola sırf küfredip rahatlamak için. bunlardan daha sinir olduğum ama geç geç yapanlar. ben o yolu almam. sen geç lan, koyun mu güdüyosun kro? kadınlar yapınca zaten daha da sinir oluyorum. onu neden yapıyolar ben biliyorum.

kadınlar. asıl bahsetmek istediğim kadınlar zaten. trafiğin erkekleri çok geniş bir küme. içinden çıkamam..

kadınlar arabada yol verme olayını kavrayamadığı gibi asla da kavramicak. "ben arabadayım o yaya, bu yaya geçidi yol onun, yol vermeliyim" önermesini asla anlamicak.

keza bir erkekin yolunun önüne çıkarsan, erkeklere noluyo bilmem ama dişiyseniz "recep nooluyaeaea yağeanim ivedik" bi adam değilse zaten ya yavşaklığından ya babacanlığından ya da jantiliğinden yol veriyor. işte görgüsüne göre ya eliyle "geç geç" yapıyor, ya da "buyrun bayan burdan salının" diyor, kalbimizi kazanıyor.

kadınlar zaten muhtemelen hayatlarında erkeklere yol vermiyorlardır.

kadın kadına da yol vermiyor, çünkü düz mantık olaya hakim oluyor ve "ben kadınım, o kadın, ben niye yol veriyorum?" diyor kesin.

bir de bunun aslında yol vermek isteyeni ama dursa kalkamayacakları var. o suratından anlıyosun, dudakları büzüyor, gözleriyle özür diliyor senden. ya da asabiyet yapıyor: "duuur, şimdi beni durmak zorunda bırakacaksın, nasıl kalkıyor bu araba sen biliyor musun?" dercesine bi yüzsüzlük. arabayı kullanmayı bilmeyenin trafikte, içmeyi bilmeyenin barda işi ne?

arada bi grup var var tabi yol veriyor ama uzaktan bir yavaşlıyor, sen anlamıyosun yol mu veriyor, napıyor.. "koş koş istop etcem." dercesine "geç geç" yapıyor işte. ona bas tokadı oluyor ama sonradan da işte büyük konuşmamak lazım. yazık.

editörün notu geliyor..

şunu unuttum dostlar: çekarabanı

twittering

2010-05-11T23:23:00.013+03:00

öyle adamlar düşünün, televizyona çıkıyor olanı biteni anlatıyor. genel kültür, kültür sanat, sanat sepet, sepet politika, politika ne verdiyse.. iyi kanallarda, eli yüzü düzgün insanlar bunlar. ne hoş adam diyorsun. sanıyorsun ki bütün programı o yapıyor, kameraya bile o çekiyor. vay anasını diyorsun, ne başarılı, ne akıllı siyasetten kültür sanattan anlıyor.

ama özüne inmiyorsun. ne okumuş, boş zamanlarında ne konuşur, siyasetse konuştuğu siyaset dışı, kültürse dediği kültür dışı ne diyor bilemiyosun. hatta o kültürün neresinde bilemezsin çünkü görüş bildirmez, soruyu sorar, gündemi takip eder, gündem pek yaratmaz. alınca karşısına bir politikacı, bir yönetmen, bir sanatçı hele de senin sevdiğinse kanka sanıyorsun o adamı, bizdendir diyosun. bizdendir sanıyosun. sen ben gibi bir insan. iyi okullarda okudu, iyi müzikler dinler, arada senin ya da bi çok arkadaşının olduğu gibi bi farkı var sanıyosun.

öbür tarafta ama kanka olmayanı var, bi gazetede çıkıyo gazete yazıyo, zaten pek sevmezsin. ama işini iyi yapıyorsa kafası çalışıyordur diyosun. sanıyosun ki dönektir falan, seninle aynı şekilde büyümemiştir, olsundur varsındır. görüş bildirir ama işi gereğidir, siyasettir dediği işini bilir. zaten okumazsın da bilmezsin de ilgilenmezsin de..

bu ilk gruptaki adamlar senelerdir aslında ne demek istedi pek kimse sormadı. yaptığı işi iyi yapan temiz çocuklar olarak bilindi. antin kuntin konulardan başka konularda hiç özlerine inmediler. özel hayatlarından kendileri sen ben gibi bahsetmediler. sokakta el sallayanları, fotoğraf çektirmek isteyenleri, uzaktan bakıp tanıdığını belli edenleri oldu. ama popstar da değillerdi, imza günleri olmadı, albümleri yoktu ve satmadı, kitapları satmadı, dergileri satmadı, konserlerinde izdiham yaratan olmadı. sadece bilindiler bunu bildiler.

karikatüristler misal zaten hep kendiydi, komiklerdi hala komikler; zekilerdi hala zekiler. anlıyosun ki hep öyleler ama televizyon insanları, bi role bürünenleri ya da sadece işinden konuşan ayrı.

onlara ünlü olduklarını biz misal belli etmedik. aramızda uuu mirgün cabas mı onun adı evet güzel adam dedik ama sokakta görsek çaktırmadık. cüneyt özdemir hele nasıl da bişey sanardım yarebbi zamanında. izlerdim de. ama evimin önünden geçti burak kut'la bakmadım bile (nası bi dörtlüydü onu da anlamadım), coolluğumdan ödün vermedim. ama bişey sandığım için twitter'da takip ettim misal. sonra -burada şair kendinden metafor olarak bahsediyor- işte bu adamlar ilk defa ünlü olduklarını hissettiler. hayranlarımız varmış dediler. cüneyt özdemir ne yazmış diye okurdum twitter'dan. takip ettiğim gün ne yaptıysa hatırlamıyorum bu ne lan efektiyle bıraktım.

twitter bu adamların senin benim dilinde konuştuğu yer oldu ve hazır olmayan repliklerde ne kadar boşlarmış onu anlamanın da ötesinde bir saçmalık var ortada.

ünlü olmak bilim adamı olmak gibi bir hal aldı ve sanki kendi iq seviyelerindeki insanlar aralarında go oynuyorlar. onlardan olmayan manyaklar da yani halk da her seferinde bir hamle söyleyip gözlerine girmeye çalışıyor. bu adamlar da her seferinde daha bir şişiyor, önündeki oyuna bakıyor.

hele ahmet hakan. ben dincilikten entelliğe geçiş zamanını kaçırmışım zaten, bi baktım adam senden benden sosyal demokrat. okusan öyle sanarsın. dincileri sevmeyen ben zaten tümden varıp haz etmeyebilirdim ve etmeyebildim. yine de akıllı bi adam sanardım. zaten varlığını bile unutmuşum.

bu insanlar interneti sen ben gibi kullanmadılar. muhtemelen çok da kullanmadılar. mail alıp vermeye belki 2 sene önce başladılar. download yabmadılar. dnr'da ne varsa izlediler. sinemaya gittiler. blog yazmadılar. bizim gibi kamusal saçmalamadılar. eli yüzü düzgün adamlardı. ortalama eğitim, bizden bi kuşak büyükler, bizim gibi internetle büyümediler. bizim gibi her komünite sitesine ilk gününden atlamadılar, zaten muhtemelen bilmediler. ilk defa gizlenmediler ama zaten twitter'a da kaç sene sonra hücum ettiler. taksiden, iki lokma arasından, canlı yayından, meclisten iphone, blackberryleriyle..

bu da onlara gelsin. hep kullanmak istedim.

ben buradan buldum, günahı ffffound'ın boynuna.

twitter'da ilk defa büyü bozuldu. sevmediğin ama akıllı sandığın, çok akıllı olmasa da biliyor sandığın kralların çıplak kaldığı yer twitter. ama büyünün bozulduğunu anlamıyolar. çünkü hala bir grup insan hala oyunlarını izlemek için etraflarında toplanıp, arada laf yetiştirmeye devam ediyor. o grup insan niye anlamıyo işte ben ordayım. benim açımdan bakınca bi çok arkadaşımdan daha salak, daha cahil olduğunu bildim çoğunun. ferzan özpetek'le ikili çalıma giren adamın senden daha üstün bir film kültürü var sanıyor olmaya devam etmek isterdim. boş oluşunun yanısıra o kadar da naif olup lisede dinlediğimiz müziğe hayran olmasaydı keşke.

naif sandıklarının şımarık, kültürlü sandıklarının kro, olgun sandıklarının ergenlikte olduğunu bildiğin başka bi yer var mı bildiğin?

iclal aydın küçük değildir ahmet hakan aslında tek demek istediğim, yoksa bu adamların follower sayılarıyla mastürbasyon yapıyor olmaları değil. mi ki?

sandıkta batsınlar.

sırf allah korkusundan

2010-05-05T17:45:00.002+03:00

emeğe saygı

A [single (family house)] man

2010-05-02T16:16:00.005+03:00

Biraz önce "A Single Man" izledim. Bence magazin kültürüm olmadığı için pek de geriden gelen bir film ve hatta müzik kültürüm, olmayan da moda kültürüm var. Ama Colin Firth ve bir çok romantik komik İngiliz'i kaçırmam. A Single Man'i Colin Firth oynadığı için izledim. Oscar'ı da kaçırdığım için film başlayana kadar ne yönetmeninin adını ne de yönetmeninin kim olduğunu bilmedim (Bence evet bu ikisi ayrı şeyler).

A Single Man, ilk dakikasından bir tasarımcının elinden çıktığını bağıran bir film. Düzen konusunda bütün filme bahşedilmiş bir takıntı söz konusu. Simetri de diyebiliriz burada bir yerde.

Film, 60'lar sergisi demek en güzeli değil ama aklıma ilk geleni. 60'lardan envai çeşit tasarılmış obje görmek mümkün.

Ama beni ilk sahnesinden doğru derinden etkileyen John Lautner'in tasarımı olan ev. Benim terbiyesizliğin John Lautner'i tanımıyordum, binasını bilmişsem de. Çok merak ettiğim için kendime verdiğim film arasında buldum evi, mimarını ve fotoğraflarını. Ev 1949 yılında inşa edilmiş. Bu eve benden önce takılmış Apartment Therapy'nin de öğrendiği şu siteden öğrendim ki yaklaşık 1.5 milyon dolara satılık. Bu sitede de insan kendini kaptırır gider gibi geliyor bana yoksa şüphen mi var?

Fotoğraflar bence başarılı olmamakla beraber sanırım kızı olur, Judith Lautner'e ait.

Estetik olabilmek ve iyi bir senaryoyu birleştirmeyi beceremeyenlerin Türkiye'de yine de prim yaptığı şu günlerde A Single Man bence ders olarak alınmalı. O konuya sonra gelirim. Tom Ford'u jenerikte görünce maçı kaybettiğimi sandığım için kendisinden gıyabında özür diler, bundan sonraki uyarlamalarını dört gözle beklerim.

Şu an çok da ilgisi yokmuş gibi dursa da istersem bağlarım (Referans gerektiği takdirde verilecektir.) bir amaçla filmden gelsin:

"Fear, after all, is our real enemy. Fear is taking over our world. Fear is being used as a tool of manipulation in our society. It's how politicians peddle policy and how Madison Avenue sells us things that we don't need. Think about it. Fear that we're going to be attacked, fear that there are communists lurking around every corner, fear that some little Caribbean country that doesn't believe in our way of lifeposes a threat to us."

Magazin boyutu: Gaylerin kendi aralarında şıpdadanak birbirini anlamaları doğru mu? Filmlerde yanlış ata oynayanını pek görmedim sanırım. Gerçekte de olmuyor mu? Yoksa film hilesi mi?

Daha fazla fotoğrafa şurdan bakın, buraya yakışmıyor

Posted via email from enola is seriously gay

havadan sudan

2010-05-01T12:12:00.010+03:00

istanbul dün itibariyle, güneşin yaz gibi ısıtması, gitmediği noktada pasif kalması; evinden kalın çıkıp bir terleyip bir üşüyeni de ince çıkıp aynını yaşayıp üzerine bir de akşam bi tarafı donanı da hasta etti kuvvetle muhtemel.

pantalon giyen kısa çorabıyla boşluktan, etek/şort giyen alttan, tshirt giyen göbekten, dekolte giyen böyründen ve nicesi nice yerinden yedi soğuğu.

cümlenize geçmiş olsun ya şehr-i istanbul. havaya karar veren melek yüzlü şeytan, sana da bravo. lisede dersi önemsenmediğin için kastıran hocalar, ya da ilgi çekmek için şiddete başvuran gençler gibisin tam diyemiyorum ama dilimin ucunda.

görseli burdan çaktım.

Harry Connick Jr.

2010-05-01T10:36:00.004+03:00

Bu meğersem ek iş olarak aktörlük yapan adamcağızı PS. I Love You'da tanıdım ilk olarak. Pek tanımamışım. Ardından romantik komedik bir insan olarak, Bridget Jones gibi olur hissiyatıyla izlediğim Renée Zellweger filmleri denemelerimden olan New in Town'da izledim. "Bizim çocuk sonunda esas oğlan oluvermiş." dedim. Ne haddimeymiş.

Beni Lale sanan İKSV mailler atıp duruyor. "Kültür var şehrimizde." diye elimizin gidip de unsubscribe olamadığımız mailinglerden evet. Mailde şu yukardaki fotoğrafa görünce, önce nerden tanıdığımı anımsayamadım. Sonra ihtimal vermedim, ne kadar benzediğini düşündüm. Sonra maili okuyunca kendisinin "Aktör, müzisyen..." diye anlatıldığını görünce bir irkildim. Sonra google haliyle.

Aslında bir çok filmde görüp, adını bilmediğimiz insanlar vardır ya, bazen bizim cahilliğimizden, bazen onların şanssızlığından.. Hani bazen şimdi sevdiğimiz oyuncular, bir zamanlar için öyledir ya onun gibi.. Belki sizin için de öyledir bu harry connick. Jr bir de. Ceyar.

Posted via email from enola is seriously gay

Magazin boyutu:

Doktorlar dizisinde oynayan bi şarkıcı var idi. Belki hala vardır. Ben o adamın aktör olduğunu sanıyordum. Gördüğümde "Hande dizideki adam şarkı söylüyor." demiştim. Onu unutmayalım istedim, seneler sonra buraya baktığımızda.

this is not happiness ya da bu şehir yaşanılır değil

2010-04-30T17:25:00.005+03:00

Bu başbakan benim başbakanım değil.

Bu cadde benim cadde benim caddem değil.

Bu köprü benim köprüm değil.

Bu yıkım benim yıkımım değil.

Bu bulvar benim bulvarım değil.

Bu başbakan benim başbakanım değil.

Bu af benim affım değil.

Bu başbakan da benim başbakanım değil.

Bu cumhurbaşkanı benim cumhurbaşkanım değil.

Bu milliyet benim milliyetçiliğim değil.

Bu dönüşüm benim dönüşümüm değil.

Bu bina benim binam değil.

Bu baraj benim barajım değil.

Bu yol benim yolum değil.

Bu köprü benim köprüm değil.

Sürekli rahatsız olduklarımızla çevrili bir şehirdeyiz. Karşı gelen, baş kaldıran insanlar da değiliz. Bağırıp çağırmak sanki 10 senedir üniversiteden mezun olamayan solcuların işi, baktıkça "yazık" diyoruz. Politik olandan soğuyoruz. Her seferinde birilerinden rahatsız olup, oturduğumuz yerden, klavye üzerinden saydırıyoruz. Sürekli %10'a takılıyoruz. Facebook gruplarına üye oluyoruz.

Şimdi köprü bu sefer yeri yurdu belli bir gerçeklikle gündemde.

Bir bakan kendini köprü yapıp orman talan etmeye, diğeri Hasankeyf'i su altında bırakmaya adadı kendini. Köprünün yapılmayacağına inandım ben aslında. Neden bilmiyorum.

Bu sefer çabalayacağımıza inandığımdan mı?

further reading (bunun güzel Türkçesini bulan beni bulsun): Üçüncü köprüyü yaptırmamak için ne yapmalıyız?

küçük yağ resmini şurdan arakladım: this isn't happiness™ Peter Nidzgorski

Posted via email from enola is seriously gay

Hıdrellez

2010-04-30T00:12:00.005+03:00

Üç senedir Tarihi Yarımada'da Hıdır Amca'yla göbek atıyorum. İlkinde Susam'da gerçekten baygın bir şekilde otururken Gizem'in "Böyle de bir şey varmış, bi bakalım." demesine istinaden, gerçekten çok baydığımız için kendimize bir şans vermek adınaydı. Gerçekten hepimiz için hayret verici bir olaydı. Hayatımda oynamadığım kadar oynadım ve eğlendim belki de. Dileğim de gerçekleşmişti zaten. O sene Hıdrellez yolun deniz olmayan tarafındaydı.

İkinci sene ilk senenin gazıyla gittik, bu sefer önceki sene gelmeyen ve bin pişmanlarla onların arkadaşları da geldiği için hareket kabiliyetimiz bile kısıtlanmıştı. Her yerde en önden konser izliyor gibiydik. İstesem de oynayamazdım.

Geçen yani benim için üçüncü sene, deniz tarafındaydı. Bir sürü aktivite vardı. Belli ki belediye kendine pay çıkarmıştı. Çok daha geniş bir alan. Ama önceki senelerin köşeyi döndüğünde karşına çıkan sanatçılarından uzak bir panayır ortamıydı. Yine de hakkını yememek gerek.

Hepsinin eğlencesinin ortak elemanı şuydu: Romanlar.

Çaldıkları müzikler, oyunları ve çoklukları Hıdrellez'i eğlenceli kılandı. Onların yarattığıyla belediye takdirini de toplamıştı.

Şimdi Sulukule'yi yok ettiler, kabul edeni Taşoluk'a yolladılar, barınamadılar. Diğerleri dağıldı. Artık hep beraber Sulukule'de yaşamıyorlar.

İsterdim ki topyekün protesto etsek ve gitmesek. Ama biliyorum ki mümkün değil, o yüzden ben de dağa küsen tavşan olmuyorum. Zaten biz etsek Romanlar etmez, biraz garip oldukları doğru.

Her ne ise, Romanlar oraya gelebilirler umarım.

Ama AKP sen yüzsüzsün, hep yüzsüz kalacaksın.

Fotoğraflar: hıdrellez.org

See and download the full gallery on posterous

Posted via email from enola is seriously gay

avşar kızı bi tane değil.

2010-04-25T18:57:00.003+03:00

helin avşar ben bilmeyeli ayşarman olmaya karar vermiş.

bugün bi özlem savaş röportajı gördüm.

şunu soruyor:

intihar etmenizin esas sebebi neydi?
canım

rte

2010-04-23T18:13:00.005+03:00

senden adam olmaz. şu dakikadan sonra ananı da alsan gelsen beni istesen sana günahımı bağışmam bilirsin.

şöyle bir haber okudum geçtiğimiz günlerde:

''Erdoğan'ın katıldığı bir televizyon programında Başbakan'a sorulan sorulardan biri Türkiye'de binlerce genci ilgilendiren bedelli askerlik üzerineydi.
Bedelli askerlikle ilgili çok sayıda mail geldiğinin belirtilmesi üzerine Erdoğan, şu yanıtı verdi:
"Bu mailleri bence bir klasöre koysanız da bunu Silahlı Kuvvetlere gönderseniz çok isabetli olur veya Milli Savunma Bakanlığımıza. Milli Savunma Bakanı'mız ve Genelkurmay Başkanı'mızla bu konuyu tekrar, bir daha müzakere ederiz."

interneti bi anlayamadı bu adam. mailleri klasörlerde mail atın mı der yoksa gönderdiğiniz mailleri basın ve birarada gönderin mi anlamadım. youtube kapalıyken de obama'ya video gönderip "ben giriyorum" da demişti o yüzden ilkini beklerim. ama ikincisiyse madem maile inanmıyosun o zaman neden mailleri klasöre koyduruyosun be badem bıyık?

neyse bu da böyle tarihe geçsin.

önce asuman dabak'tan başlicam. bu kadın jefferson'ların türk halinde oynamıştı, herkes hayrandı-k. sonra siz bilmezsiniz muhtemelen "itirazım var" diye bir programda sunuculuk yaptı. baya yalan dolan bir programdı ve ondan sonra daha yalan olanı çıkmadı ama ben çok müptelasıydım. neyse asuman zaten dandik bir insan olduğunu o programda kanıtladı.

geçenlerde asuman dabak, hülya avşar'ın programındaydı. bu hülya avşar, rte'ye de oy verdi zaten türkiye'nin başına gelen en güzel kadın ama en komiği galiba. neydi o futbolcunun adı, ibrahim toraman mı? ibrahim toraman bile değilken kendini messi sananlardan. hatta yakında mesihim de diyebilecek bi insan. biri çıkıp yavaş yavaş "sadece güzelsin, uzatma" dese de kendi de rahatlasa, zorlamasa. neyse program arka plandaydı nasıl geldiler oraya bilmiyorum. hülya avşar yeteneğinden bahsediyordu herhalde ve istediği an ağlayabildiğini anlatıyordu. keza ben hülya avşar'ın hiç bi güzel hücresinde yetenek göremediğimden kulak kesildim. "valla ağlıyorum istediğimde, herkes çok şaşırıyor.", "aaaa çok şaşırdım, herkes yapamaz biliyorsun."lar dönüyor ortada ben diyim yarım saat, gerçeği olsun 3 dk. sonra tabii ki uygulama süreci başladı. hülya avşar, gözlerini dikti bi noktaya. şurda "aaaaabiiiiii" demek istiyorum o derece hisliyim bu konuda. ilkokulda yapardım ben ya. dikerdim gözlerimi kıpırdatmadan, sulanırdı. bu yani olay. büyük oyuncu böyle ağlıyomuş. annem de benimle aynı durumdayımış o an "yuh onu ben de yapsam, gözlerim sulanır." dedi kadıncağız. böyle de bi skandal ama pek farkedilmedi. kayıtlara geçsin istedim. sonra asuman dabak da bence kitlendi ama tabi "aaa, çok ilginç, valla da ağladı kadın." dedi. hülya ise gözleri yaşlı gururla gülümsüyordu.

ciddiyim

2010-04-22T22:39:00.002+03:00

ben senede 3 5 kere sinemaya gidiyorum, onun da %90'ı üç boyutluysa ve gittiğim diğer bütün filmler emek'teyse ben leş miyim? yani yıkılmasın diyenler "ne olursa olsun yıkılmasın" mı diyor yoksa "ben gidiyorum ve seviyorum" diye mi? ben "ikisi de"yim ama bu muhabbetler beni bi kıllandırdı. kendimi tarlabaşı'nda takılıyomuş gibi hissettim.

Posted via email from enola is seriously gay

perşembeden bozma cuma mottosu

2010-04-22T18:42:00.007+03:00

bu live now isimli Eric Smith projesindenmiş. bir yabancı karışık ilüstrasyon toplama projesi. kanser tedavisi sırasında hayata bağlanmanın sonucunda istediği hayata bağlama gayesiyle sanat, edebiyat vs üzerinden iletişim kurma projesiymiş. daha iyisini benim okuduğum yerden:

granedit amcaları kim bu diye artık benim bloguma giriyor

ya da proje anasayfasından:

buyrun.

Posted via email from enola is seriously gay

Rem the other koolhaas

2010-04-22T13:12:00.004+03:00

mimarizm'de gördüm rem koolhaas'ın yeğeni ayakkabı tasarımına girmiş bir mimarmış. adı da zaten rem d koolhaas. rem dı other koolhaas.

şu modeli görmediydim, öbürlerini görmüş idim.

hayranım sana kuzey.

daha çok görsel posterous'da

Posted via email from enola is seriously gay

Artık şunu demeyin

2010-04-22T00:17:00.002+03:00

Sene 1998 ya da 99 mu ne, dişlerime tel takıldıydı o zamanlardan ancak yaklaşık biliyorum seneyi. Her hafta, belki daha az Şişli'de ortodontiste gidiyorduk. Almanya'da okumuş, görgülü, kültürlü bir insandı velhasıl. Eropa görmüş yani. Bir yerlerden tanıdıktı annemin bi arkadaşının ya da akrabasının Uğur Bey, soyadını hatırlamıyorum. Her gidişimizde bir süre muhabbet olurdu. Demişti ki:

"Bir Toplumun Gelişmişlik Düzeyi Kaldırımlarının Yüksekliği ile Ters Orantılıdır"

Bunu başka bir yerden kopyaladım, söylenen kelimesi kelimesine bu olmak zorunda değil, oraya geleceğim. Sonra eklediydi ortodontistanbul: "Bizde habitat için "bu kadar" (anladın sen onu) kaldırımlar yaptılar." Çok afili bir laf gibi gelmişti. Her kaldırım yüksekliği düşündükçe aklıma geldi bu gelişmişlik boy vermesi orda burda gezindikçe. Benim diz boyumda kaldırımlara tırmandıkça. Çok tuttuydum lafı.

Sene oldu 1998+x, 1998+y, bu lafı bir sürü insandan duydukça Uğur Bey ve kaybettiğim (o yüzden yamuk dişli kaldığım) tellerimi de andım tabi.

Şunu gördüm Düşler Akademisi ve Alternatif Yaşam Derneği tarafından "Herkes İçin Kentsel Tasarım" semineri yapılmış.

Artık sene oldu 2010, şu lafı edip de çok büyük bir laf etmiş olmayın. Ayıptır.

Posted via email from enola is seriously gay

izdivaç

2010-04-20T20:15:00.005+03:00

esra erol'la izdivaç ya da her neyse programının sloganları şu:

özlem

neye?

yanlızlık

aynen böyle ama yaNLızız dostlar

neyse mevzu şu:

esra erol'la izdivaç'ı Dora Hospital sunuyor. Bi adam çıkıyo ve "nerenizi beğenmiyorsanız yapalım" gibi bir şey diyor.

çok ayıp ya.

ayaklı götürgeç _ istanbul'un ihtiyacı

2010-04-19T22:59:00.006+03:00

basın olduğum için çok gudik yerlerden mailler almamla birlikte beni hayata bağlayan aslı özbay'dan gelen mail şu projeden bahsediyor:

bicycle lift olarak vaftiz edilmiş ama insan da taşıdığı görülüyor. sanırım bisikletsizken kulaktaki kalsiyuma büyük iş düşüyor.

bu kentsel hizmetin yamacına geliyor, ayağını takıyor ve düğmeye basıyorsun. seni yukarılara çıkarıyor.

bu maili hemen kayseri sonrasında gördüm. kayseri gibi olsaydık, bisiklet kullansaydık diye umarken, yokuştan bir kere daha nefret etmiştim. istanbul'daki yokuşlarda çok mu yakar ki bilemedim.

internet sitesinde el kitabıcığı şuracıkta. kuvvetle muhtemel kuzeyden çıkan en kötü tasarım bu web sitesi, siteye direktöman link vermeye elim gitmedi.

yıldızlara ulaşmak

2010-04-18T20:04:00.005+03:00

şu ispanyolca videodan hiç bişey anlamadım, ama herşeyi de anladım. karakterlerin hepsini görünce aileden uzun süredir görmediğim birini görmüş gibi oldum.

ben "yıldızlara ulaşmak" diye hatırlıyorum ama "yıldıza ulaşmak"mış nasıl oluyo bilmiyorum.

1990 diyorlar bu dizi için, ilkokulda olduğuma eminim. günlüğüme izlediğime dair şeyler yazardım, zaten hayatımın da tek atraksiyonuydu. eduardo capetillo, harf eksiksiz adını yazabiliyorum hala, gerçi kolay tabi evet, o zaman için tarkan, lorena da halk kahramanıydı.

benim için clementine gibi bişey.

bu nostalji çok ters köşe bi hareket yaa. şimdik ağlicam.

bö de neyse

2010-04-18T17:32:00.006+03:00

geleneksel diyebileceğimiz blog ödülleri zamanı geldi.

esasen takdir-e şayan bir hareket.

kayıt olma ve oy verme safhası o kadar alengirli ki aday olan en yakın arkadaşım olmasa, her gün okuduğum blog bile olsa kayıt olup da oy vermem. geçen sene görüp beğenerek oy verdiğimi hatırlıyorum.

bu bilinçli zorluğun türklerin her seferinde kazandığı cnn anketleri gibi olmasın istediklerinden diye umuyorum, değilse cep telefonlarımıza sponsor firmalardan mesajlar ya da maillerimize spamler mi mevz-u bahis olacak orası işkillendiriyor. işin peşinde duracağım. nereye kadar bilmiyorum ama daha önce gelmeyen bir yenden telefonuma mesaj gelirse yapmadıklarım, dolduğumun garantisi olsun.

archdaily'nin yaptığı oylama gayet başarılıydı. bir de oyunu verip twitter'da aşikar ediyordun insanlar görüyordu. burda blog ödüllerini sadece aday olan insanların bloglarından görür haldeyiz. onlar için de çok sıkıntılı olduğundan eminim.

kendim aday olsam hayatta yabamayacağımdan, onun da etmeyeceğini bildiğimden "kim daha yüzsüz" ya da "kimin daha çok arkadaşı var" yarışmasına oy verin madem bu yarış böyle bi yarış.

Loney, Dear - The city, the airport

2010-04-12T17:34:00.008+03:00

The City, The Airport (Css Remix) by Loney, Dear
Download now or listen on posterous

Loney, Dear - The City, The Airport [CSS Remix].mp3 (4018 KB)

Bu şarkıyı aradım günlerdir, geçmişin badireleri atlatmış bir devir kış uykusuna yatmış hard diskimde buldum. CSS Remix hali haliyle Youtube'de yoktu. Bu şarkının bi klibi bile yok. Bunu yazan ben Pınar'ın, bu adam hakkında zamanında bildiğim, insanları toplayıp albüm yaptığına dairdi ama o da sallama bir bilgi çıktı. Ya da sonradan "İyi yapıyorum ben bu işi." dedi ve yoluna devam etti.

grainedit'ten

editör: yine bir duplikasyon.

Posted via email from enola is seriously gay

f___.mp3 [ayıp kelime]

2010-04-08T01:35:00.001+03:00

Fuck by Michael Andrews
Download now or listen on posterous

12 f___.mp3 (2840 KB)

çok eskilerden çok eski bir şarkı ararken ve asla bulamazken çok eskilerden maillerden buldum.

zeyneb'in hayatıma kattığı me and you and everyone we know'dan.

ya da michael andrews'tan.

Posted via email from enola is seriously gay

kayseri

2010-04-07T23:52:00.003+03:00

bu görsel kayseri'ye gelsin. araç friendly, yaya unfriendly zengin insan şehri. over modern gibi over planned.

arabaya dur, bisiklete geç.

grenoble'la ilginç benzerlikleri var. dümdüz, kenarında dağ ve kayak, kocaman kampüs ve plaka numaraları.

not: vatandaş arabada, halk tozdan yürüyemiyor.

Posted via email from enola is seriously gay

Plaza Otel

2010-04-07T23:24:00.002+03:00

bunu ffffound'da gördüm. kim yaptı bilgisine ulaşamadım.

luggage label diyor başka da bir şey demiyor. zamanında istanbul'da tasarım varmış diye bilmek hoş.

plaza otel aynıysa geçmiş pek umrunda değil gibi.

grain edit'te şu adreste

Posted via email from enola is seriously gay

pul

2010-04-05T23:58:00.002+03:00

Sokaklarda yürürken tasarıma dair insan hariç pek bir şey tecrübe edemediğimiz kentlerde yaşıyoruz.

Acilen değişmesi gereken bir mimari tasarım var. Bunu atlayalım.

Detaylara gelince: taşlardan, engellere, yollardan, üst geçitlerden ve şehirde her hangi aynı olmayan iki elemanın birleşimlerine derken kafayı yemek üzereyken postcrossing'e bulaşmamla postaneye gittiğimde acilen el atılması gereken bir şeyi daha tekrar keşfettim. pullar. kötü bir atatürk (sen üzerine alınma atam) ya da nature morte (ama gerçekten morte) saksı-çiçek ikilisinin ötesine geçen pul yok.

Çocukluğumuzda %87'imizin başladığı pul koleksiyonlarından tiksinmeleri kuvvetle muhtemeln eğitimdeki boşluk ya da sorumluluk sahibi noksanlığı değil; ülkenin körpecik üzerinde yarattığı hayal kırıklığı.

Bilgi VCD'de bitirme projesi olsun, hayırları olsun ya da Esen Karol yapsın, Zaman'a yapıyor, PTT'yi de sever.

Ekteki zamazingolar designboom'dan.

Amin.

See and download the full gallery on posterous

Posted via email from enola is seriously gay

kendimi ciddiyete davet ediyorum.

2010-04-04T14:57:00.003+03:00

bir gün milletin twitter'da ne yazdığını okumanın bi hayrının olacağı belliydi.

ashton kutcher okurken -ki ilk ünlü ve dünyalı twitter insanı olabilir- blogunu farkettim.

ve posterous keşfettim.

posterous blogger'da sanırım benim asla beceremeyeceğim sadeliğini barındırıyor. blogger'ın bir beden büyüğü, birden fazla olan ama modifikasyon için ücret istediği için elinde çok da fazla şans oldurtmayan wordpress'e de giderim diye bir zamanlar yazılarımı aktardım. her baktığımda madonna'nın kızıyla karşılaşıyorum zaten olmuyor. sürekli de uğraşılmıyor. wordpress'teysem ya bunu, ya bunu yapasım gelirdi. yakışmazdı kankalara.

blogu tamamen taşımak için import özelliğini barındırmış olmayan tumblr ise kendinden cool. reblog olayıyla beni benden almış durumda. pinarslan.tumblr.com'u pinarslan.com'daki kroya kaptırmamak için onu da aldım zamanında.

tumblr'la yeni bir sayfa açabilerdim. reader'da görüp de share etmek ve üzerine bir cümle koyup resimlerine bakılan bir ortama bir tuz atmanın da çok hayrı yok. rebloga özendim ama bunu açık etmenin anlamını çözmeye çalışırken ashton kutcher imdadıma yetişti.

yaşıtlarım ve meslektaşlarım akıllı uslu yazarken benim hala kişisel buhranlarımın günlüğünü tutmanın ya en azından onlar üzerine ciddi de olsa yazıp, bir tane daha kaydını tutmak istediğimden emin olmadım.

kendime yeni bir sayfa açtım. daha destekli kişisel görüşlerimi, özel hayatımdan ve izlediğim dizilerden ayrı tutmanın hayrına inandım.

biz ashton'la şurdayız. öptüm baay.

Rearquitectura'nın Lofts Yungay II

2010-04-03T16:09:00.008+03:00

Şilili mimarlar Antonio Menéndez Ferrer ve Cristian Barrientos Vera yani Rearquitectura bir sıra konut tasarlamış. Her yeni rezidans projesine loft deyivermek bizde de görülen bir hastalık.

Loft tdk'ya göre demek isterdim ama wikipedia'ya göre bir binanın çatının hemen altında olan katı. Aynı zamanda konuta çevirilen açık plan yapılara da denebiliyor bildiğimiz. Peki bunun neresi loft? Dönüştürülmüş de değil.

Kentin renklerinden seçilmiş gibi duran renkler ve tekrarı konusunda çok emin olamasam da -kendim tasarlasam da olamazdım- pek de başarılı buldum o ayrı.

İç mekanı görünce Loft da olabilir bir bina gibi durduğu kesin. Ama yanılmasamaya gerek yok. Hangi modern ev değil ki?

CONTEMPORIST'ten bakın..

editörün notu: ben bunu yazdıktan sonra contemporist'te fotoğraflar görünmemeye başladı. bu komplikasyonlar düplikasyonlara sebep oldu.

See and download the full gallery on posterous

Posted via email from enola is seriously gay

pritzker

2010-04-03T16:09:00.005+03:00

her sene pritzker verildiğinde başa sarıyorum ve ödülü verenler kimlermiş nelermiş diye bakıyorum. bu sene atladım. ama şimdi wikipedia ana sayfada kendilerinden bahsedilirken gördüm. donatmışlardır sanmıyorum.

her sene bir mimara ödül veren bu aile hyatt otellerinin sahibi.

yer küredeki hyatt otellerinden bahsederken pek mimar adı telaffuz edilmiyor. iyi örneklerini de gördüm aslında.

ama okul günlerimin her birinde gördüğüm bi bizim hyatt otele bakıyorum, bi de ödül verilen adamlara. bazı şeyleri yerlerine oturtamıyorum.

biri çıkıp da o ödülü jüri veriyo derse kafasına atarım bu yazıyı.

Posted via email from enola is seriously gay

böyle bir draft buldum

2010-04-02T23:37:00.003+03:00

can atakol'dan çakmışım:

internet doesn't makes you stupid, it just makes your stupidity more accessible to others.

hem hak hem reva hem de müstehak ve de hakkaniyet

2010-04-01T17:41:00.008+03:00

bir insan/iş/düşünce ne olursa olsun insan diyelim, aslında takdir görecekken bir yerlerde, kişinin gözünde gördüğünden daha fazlasını görüyorsa normalde olduğundan daha fazla eleştirmesine sebep oluyor.

bana bunu dedirten sanaa'nın pritzker almasının akabinde, herkesin sanaa'nın bunu haketmediğinden bahsetmesinden de öte, gözünde aslında daha dandik bir yere koyması. sanaa iyi projeler yapan, gelecekte pritzker alır diyeceğimiz bir grup mimar iken şimdi bir anda pritzker alınca ve bunu steven holl'ü sollayarak yapınca toplumda bir "noluyor lan?!" tepkisi yaratıyor. steven holl de bende şurda bahsettiğim hissiyattan yarattığı için bana pek koymuyor bu ödül.

haber şu

her şey bir yana şu kadının yüzüne bakıp ödül veresin gelmez mi? bu ne şirinlik, bu ne kürasyon.

hazır gelmişken magazine bağlanırsak, aslında pek güzel kadınlar var ve sen bunlarla herşeyden bağımsız karşılaşsan "güzel" dersin, ama toplumda "çoooook güzel" diye söylendiği zaman insanda sinir harbi yaratıyor "bu mu lan güzel." derken "ben daha güzelim valla bak." demek istiyorsun. misal paris hilton, çok seksi diye adam yerine konuldukça benim aşağılamalarımın haddi hesabı olmuyor. görsen dersin "yolda görse bakmaz bu." tabii ki saçmalık. ya da aslında ben hülya avşar'a çirkin dicek insan olduğunu sanmıyorum ama birileri çok beğendiği için birileri hiç beğenmiyor. kadınlara girdim çıkamıyorum imdat.

editörün notu: bu da bana bu satırları yazdıran hulyaco'nun bana yazdığı satırlar. aşıklar gibin atışıyoruz.

ona istinaden ek 1: benim dediğim de bu zaten. sanaa pritzker alcak kadar iyi gelmediği için gözünde olduğundan daha da aşağıya düşüyo. ya da belki daha önemli bi yere geliyo ve eleştiriye daha fazla maruz kalıyo. ama bu hep oluyo.

yersen

2010-03-27T18:18:00.009+02:00

allah, tanrı, ulu manitu, tabiat ana hangisine inanırsanız inanın bu ülkeye bir yedi sayısını uygun görmüş, gerisi tümden gelmiş.

en büyük şehrinin nispeten minik bir parçasına ihsan ettiği yedi tepe midir ülkenin kaderinin çıkış noktası, yoksa yedi göller mi; kelimenin yapışma tarihini araştırmadan bilemeyiz.

yedi tepenin tarihi yarımada içinde olduğunu öğrendiğimde ben de şaşırmış, bi kuple de utanmıştım o zamana kadar kurduğum bütün cümleler için. ama ben bildim sene 1647, mavi gözlü bi adam yedi tepeyi görmeyen tepelere yeditepe üniversitesi kurdu.

konuyla alakadar olabilecek olan ithal yedi olarak da berlin'e haberleri uçurulan "7 tepe 7 mimar sergisi" var. 8. çıkmadığından bile olabilir, buna pek karışılmaz.

ama bir de alakasız 7 tepeye 7 tünel var ki bambaşka. "tepe var bu tepe kesin yediden biridir." düsturuyla girişilmiş bir kazı işi mevcut. saçmasalak yeterince açıklar. roller coaster havası veriyo zaten yatayda dön dön.

7 tünel en bambaşkası sanarken, slogan hükümetinin son adımı da 7 kente 7 üniversite. bu kadar çok üniversitenin yararlı olacağına inanan insanlar olsak dahi yaman çelişki -ne kadar çok yaman der oldum- bu kentlerin hali hazırda üniversiteli kentler olması. zaten olmayan kent kaldı mı o da ayrı.

başka fikri var bu memleketin buyrun burdan çalın:

7 köye 7 enstitü
7 köye 7 okul
7 kente 7 meslek lisesi.

mimarım ben

2010-03-16T15:45:00.006+02:00

insanoğlu çeşit çeşit, hamuru iyi olsa temeli garip, garip temeli iyiyse hamuru garip olabilir. temelde su varsa binaya yazık oluyor, gidin başka yere yapın. bazı aileler bildiğin bataklık arazi, o aileden de iyi çocuk çıkar ama profesyonel destek gerekiyor. sonunda bazı gençler ya da bazı kombinasyonlar söz konusu olduğunda emek boşuna, sonu da ölümcül.

sanat ve tasarımla ilgilenmeyen mimar, insan sevmeyen doktor, hayvan sevmeyen baytar, kafası olmayan mühendis zaten terim anlamıyla sıkıntılı ama asıl dert sözel durumlarda; senede 365 kere hak diyen insan avukat olsun, hakk diyen olamasın. sonra garip gurup adam savunuyo bunlar, hakim oluyo savcı oluyo -beni romantizmimle başbaşa bırak handan-. çocuk ya da genç sevmeyen öğretmen, öğretim görevlisi olmasın; çok seven de olmasın. eli kalem tutmayan akademisyen olmasın. sosyal bile olamayan sosyoloji, psikopat olan da psikolojiye bulaşmasın. siyasi görüşü olmayan siyaset okumasın.

asıl meramım şu: iletişim okumayandan, yapamayandan gazeteci olmasın. ben misal.

+ genelgeçer memleket, küresel sorunlar; "tasarım insanlık için" önermesi hariç herkes kendi alanından "share" etsin

seçim

2010-03-14T13:50:00.004+02:00

genel yerel merkezi muhtari farketmiyor, bu ülkede istediğini seçmek ya da seçtiğini istemek olamayan her bir seçim, aslında istediğine oy vermek değil, istemediğine oy vermemek.

bugün de mimarlar odası böylesi bir seçimle karşı karşıya. her şeye muhalifliği sonunda artık haklı olduğu "dava"larda da haksız konuma düşen, odayı siyasi kimliğinden ayrı tutamayan, tek tek baktığında değerini görebileceğin ama bütününe baktığında değerini yitirmiş, kendi bulundukları yerin değerini bilmeyen yönetimin artık olmama ihtimali var.

yerine gelenin kim olduğunu değil de bu ihtimali sevdim.

oy verin.

lost izliyodum

2010-03-14T02:09:00.007+02:00

bunu yapan ilk değilimdir herhalde:

gelecekten gelen kimseye rastlanmadığına göre zamanda yolculuk hiç icat edilmedi-yecek.

şayet "çağımıza ve iletişebildiğimiz kadar uzaktaki yıllara rağbet yok" gibi bir durum yoksa diye düşündüm. kaderin sürekli yazılması gibi bi hal varsa da şayet çok pis kısır dönüyo denedim. oksimoron kelimesini cümle içinde kullandığım yer olsun. pek özeniyodum ne zamandır.

görgü kuralı zannımca

2010-03-02T18:19:00.009+02:00

bir şey tespit ettim. amerikan filmlerinde yani izlediğimiz çoğu filmde uçaklarda adamlar cam kenarında oturuyor. böyle bir görgü kuralı mıdır saygısızlık mıdır artık neyse baya bariz. bir değil iki değil. örnek veremiyorum çünkü bulamadım. ben bunu farkettikten sonra hipotezimin çürüdüğünü görmedim, yoktur diye demiyorum. örneğini baya gördüm.

misal görselini tutturamadığım bir şekilde up in the air şahidim olsun. friends'de ross ve rachel da şahidim olur. him her on the plane, him her the plane gibi, him'i her'ü yerine koyarak porno ararcasına google'da aradım ama yok.

isterseniz bu var:

bu benim hipotezimi sağlamıyor ilk etapta ama bunu da "biz bunu annelerimizden böyle öğrendik" diye yapmış, neden olmasınlar? belki daha iri olan dış tarafta olcak diye bir kamera kuralı vardır holivud sektöründe. ya da genç ve taze -hakaret olarak- amerikan görgüsünde böyle bir kural vardır. hani erkeğin araba tarafından yürümesi gibi kadının acil kaçışa daha yakın olması gibi bir mantık mevcuttur. ya da kadınlar daha çok işer. ya da hostesler adamlara değmesin diye. ama bence bize ters. her seferinde ayıplıyorum.

ahan da al sana:

sağda üç sırada üç örnek. üçüncü sıradaki türbana kemalist gibi bakıyor ondan emin olamadım ama.

30 yıl sonradan -or the şimdi- gelen edit:

{aç spoiler}

lost'da tekrar uçaka bindiklerinde jin, bernard hebisi cam kenarında. bi tek kate kadın başına cam kenarında o da suçlu takdir edersiniz ki.

{kapa spoiler}

şaka haber

2010-02-23T13:35:00.003+02:00

yeliz'den ilk duyduğumuzdan sonra akıl edip ziyaret etmek biraz vakit alsa da, geç olsun güç olmasın.

i heart zaytung.

geçen aylarda şöyle bir haber var olan şu haber aklıma geldikçe gülüyorum:

"Hemoroid Hastalarının Oturma Eylemi Kanlı Bitti."

bugün de şunu gördüm twitter'da sedat'ın verdiği link üzerine:

"Boğaziçi Üniversitesi Beyzbol Takımı: Biz Biliyoruz da mı Oynuyoruz?"

bakmamayı unutmamamız lazım.

recep ivedik

2010-02-14T10:35:00.009+02:00

çok merak ediyorum bu insan neden bu işe devam ediyor. çevremde recep ivedik'e gülen insanlar var. ön yargı yapmayalım dedik, annemin yengesi-arkadaşının da gazına gelip 2.sini izlemeye gittik. 15 dk. dayanabildik. beni oraya götüren 2006'ya şahan videoları izleyerek girdiğimiz gerçeğiydi. bu bi zeytin dalıydı, yapamadım tükürdük çıktık.

şunu demekte yarar vardı, utansam da, ben "RECEP İVEDİK KAPATILSIN" entellerinden değil, ona para veren krolardanım. parasını verdim konuşuyorum.

2005lerde tanıdığımız, 2006ya bir ispanyolu dışlayarak birlikte girdiğimiz adam komikti, adam zekiydi, karakter tipsiz olsa da film iyi olabilirdi. ki aslında olamadığını tahmin etmemek bizim cahilliğimiz olmuş. zannediyodum ki "komik ya aslında diye serzenicem. beğenmeyenlere "ay ne özentisiniz" diye saldırıcam.

o kadar komik karakter arasından neden en dandiğini seçip onu daha da dandikleştirmiş anlamak zor. film sektöründen sana kültür katmasını beklemeyen bir insan dahi de olsan ya da arada sadece boş boş gülmek istiyorsan bile neden böyle bir filmi tercih edersin bilmiyorum.

şahan'ı izlediğimde filmi öyle anlatıyor ki yaptıklarının gerçek olduğuna inanırsan ki muhtemelen gerçektir, yok karikatürcülerle çalışmış ve dekolarları, replikleri karikatürcülerin yardımıyla yapıyormuşlar. bir anda o hissiyatı kolay verme sanatı adına.. emeğine yazıkmış.

ben bu "recep ivedik 2 sendromu"mdan sonra gora'yı izledim. aynı ön yargıyla. velhasıl güldüm anasını. adam hareket çekti ben dağıldım. tahta dedikçe gülüyorum.

şahan'ın zekasında sorguladığım nokta şu: sadece para için bu kadar seviyeyi düşürmez insan. seviye derken, öyle bir seviye ki bi daha istesen de çıkamazsın.

yönetmen kardeşini anlayabiliyorum. ordan kazandığı parayla istediği filmi çeker ve recep ivedik başına bela olmaz. keza sorun filmde değil karakterde. ama şahan bi daha film yapar da ben bi daha:

giderim.

küçükken sitede bi laf ederdik "osuruğa gülenin osuruk kadar aklı yoktur." al sana özlü söz.

kuzey ve soğuk

2010-02-12T22:08:00.003+02:00

hulyaco ile eve dönüş yolunda soğuğa birlikte maruz kaldığımızdan olsa gerek bi havadan sudan konuşur oluyoruz ilk 5 dakika. şunu keşfettik: soğukta trafik yok, gereksiz adam yok. burdan şu çıkıyor, işi olmayan bi sürü gereksiz insan var sokakta. arabasını gereksiz kullanan da pek varmış. kar adı geçti mi herkes toplu taşımayla taşınıyor, yollar boş oluyor.

burdan kuzey'de hayatın neden bu kadar refah olduğunu bilmem anlatabildim mi?

iş ilanları

2010-02-07T18:20:00.005+02:00

arkitera'da ilanlar çıkmaya başladıkça iş aramasam da bi sevinç kaplıyor içimi. hiç birine başvurmak zorunda olmamanın da huzuru mükemmel, bi ofiste çalışıcak olma fikri ise gün geçtikçe daha uzak.

aralarından birine kuzenimin tanıdıkı olduğu için bi kere görüşmeye gitmişliğim var. krizin en yoğun hissedildiği zamanlardan biriydi. projeleri dubaik. "kriz nedeniyle 3 kişiyi işten çıkardık ama yeni gelenlere açığız." diyordu adam. türkçe meali, "kriz yüzünden adam çıkardık, ucuza yenilerini alıyoruz." oluyor. hani safsanız ve kötülük konusunda desteğe ihtiyacınız varsa. yani birini işten çıkarırken varolan kriz, yeni birini almaya engel olmuyor. bunun akabinde de ona vereceğin parayı düşünürken yine kriz var. bu ofiste herkese 3 ay deneme süresiymiş. bu sırada önerdiği para komik. ama 3 ayı açarsan önerdiği hala komik. hatta denenmiş ve tecrübelenmiş olduğunu düşünürsen daha da komik. o an 'bırak yeaaa' demek zor, tabii ki bunları yüzüne demek daha zor. bir daha aramıyorsun o anlıyor diye düşünüyorsun, iş aramadan bunu yaşadığını göz önünde bulundurup aramaya da inanmıyorsun.

en büyüğünden en küçüğüne, en dışardan büyük sandığın ama küçük olan ofisten en dışardan küçük sandığın ama büyük olan ofise kadar hepsinde çoğunda bir şuursuzluk söz konusu. "bu adam benim bu boktan projelerimde niye çalışsın?" diye sormuyor. projeleri ya da onu yürütüş şeklinin boktan değilse de "bu adam benim kaprisimi neden çeksin?" ya da "bu adam benim verdiğim 3 kuruş parayla nasıl tatmin olsun?". tecrübe ettiğim "benimle çalışmak onurdur, çok şey öğretiyorum." fikriyatı aslında tam tersi de düşünülmesi gerekiyor. zaten çok şey öğretmek herkesin yapabildiği bir şey değil. bir ofiste ne öğreniyorsan kendi kendine öğreniyorsun, özellikle patron sıfatındaki insanın sana bir şey öğretmeye takati ve vakti ve şevki de olmadığınu göz önüne alırsak küçük ofislerde ise sana bir şey öğretecek kapasitede de kimse yok. her yaptığını kendi kültür, beceri ve zekanla yaptığın bir ortamda aslolanın aslında ofisin değil senin kapasiten olduğunu anlayanı herhalde daha pek çıkmadı.

çevremde "ne olursa olsun çalırım." diyen bir mimar ya da adayı görmememe rağmen (ya da benim arkadaş seçmedeki faşistliğim) nedense ofislerde o sundukları işe muhtaç olunduğuna dair bir his var. bu kadar insanın sürekli bu kadar çok iş değiştirmesinin ardında aranan pis düşünce, aslında senelerden beri varolan şirketlerin işini büyütmediği halde sürekli çalışan aramasının altında aranmalı. işini büyütse de aranır ya aslında.. yani madem o kadar büyüksünüz, madem sizinle çalışmak büyük zevk ve herkes sizden çok şey öğreniyor, "neden sürekli birileri sizi terk ediyor ve düzenli olarak iş başvuruları yağmıyor?" diye sorasım geliyor.

aslında iş ilanlarında bahsedilmeyen ama bahsedilse dürüstçe olacak olan bu:

üniversitelerin auto-cad, photoshop ve 3 boyutlu programların kullanımı teşvik edilen bölümlerinden mezun mimar, mühendis, profesör olabilir nasılsa hepsi söyleneni çiziyor olacak,
saat 9:00'da işte olacak, olmazsa tip tip bakarım ama 19:00'da o bana tip tip bakarsa baksın zaten ben 19:00'a kadar kalmam ki,
uykuyla çok arası olmayacak,
cumartesi kesin, pazar belki çalışacak,
güzel olacak, presentablo gibi olacak ama sevgilisi olmayacak,
politik görüşü varsa da benimkinden olacak,
çevresi geniş, sosyal ilişkileri kuvvetli ama dışarıda onlarla pek görüşmeyen bütün sosyal aktivitelerini ofis komünitesi içinde çözebilecek,
zengin bir aileden gelecek, farklı zevkleri olacak, diğer çalışanlardan daha x, y, z olacak beni şaşırtacak, yurt dışı görmüş olacak ama bu gibi zevkleri için parayı babasından almaya devam edecek,
hem genç hem tecrübeli olacak, kafası çok çalışacak ama kafası daha az çalışanlardan daha az bildiğini sanacak,
beni sevecek, esprilerime gülecek, kızdığımda bozulmayacak ama bazen ağlayacak ama istemediğimde de ağlamayacak,
erkek adaylar için askerliğini yapmış ya da bir şekilde muaf; kadın adaylar için çocuğunu doğurmuş, tercihan 20'li yaşlarda menopoza girmiş ve buhranlarını atlatmış mal aranıyor

not: adaylar, aldıkları eğitim, kullandıkları program, bildikleri dillere, zeka pırıltılarına göre işe alınırlar ama emeklerinin karşılığı bunlarla ölçülmez bizim kendi ölçü birimlerimiz var.

kriz yönetimi

2010-02-05T23:55:00.014+02:00

kendi krizin olduğunda "derdini veren allam yareppim dermanını da veriyor hamdolsun." önermesinden mi yoksa "başa gelen dert çekilir." diye mi yönetebiliyorsun bilmiyorum. bilim adamları araştırıyor.

başkasının krizini yönetmek başlı başına bir dert. o kriz seni teğet geçse düşüncesizlikten, içine girsen yine düşüncesizlikten cezayı yiyorsun. her seferinde de bu seferki müebbet olsun diye umuyorsun. ama biri gelip de "ölüyorum." dediğinde "uzakta öl sana zahmet, beni şahit yazdırma" demek zor.

ya dışındayımdır çemberin ya içindeyim gibi basit bir denklem değil bu. havayı koklayıp nerede müdahil olman gerektiğini çözebilme sanatı gerektirir. bu krizin mimarları yalnızken seni en mahremine kadar olayın içine sokup, bu yalnızlığı atlatınca da, kendiliğinden olayın dışana çıkıp "sizin özeliniz ben karışmam." erdemine yakınsamanı bekliyor. hangi noktada çekilmen gerektiğini bilmek bu mevz-u bahis sanat. bu da bilmiyorum "stalker"lık mı gerektiriyor?

asıl erdem zaten hangi tarafa danışmanlık edeceğini bilmek. oyuncular fair playden bi haber "o beni formamdan çekti", "o da benim anneme küfretti gibi" isyanlarla gelirken takınmadığın kayırıcı tavrına oyun sonunda pişman oluyosun hakem olarak. çünkü iki taraf da "bu hakemlerle lig bitmez." argümanıyla geliyo, oysa topsuz alanda olanları bi sen biliyosunuz ki konuşursan zaten türkiye sallanır.

insan kendi kriziyle kendinden ya da kriz eşinden nefret etmeden başa çıkabiliyor ama başkasının krizinden bişeyleri eksiltmeden çıkamıyor. krizin tarafları sorunu çözer yeni krizlere yelken açmak üzere seyirlerine devam ederken sen dünyada en az birisini artık daha az sevdiğinle kalıyorsun.

bu da böyle kişisel bir mesajımdı. geri al uğurcum.

insanoğlu çeşit çeşit

2010-02-05T23:10:00.009+02:00

ya benim bir derdim var ya da insanlığın derdi beni de vuruyo.

annem, en yakın arkadaşım, 2. 3. derece pek yakın arkadaşlarım, vakti zamanındaki yakın arkadaşlarım, kendini bana yakın sanan arkadaşlarım ve bazen de ben bizzat kendim ve irene'de gördüğüm bir hastalık var. pınar'a dertlenmek. kendimden bahsediyorsam hande'ye, enise'ye dertlenmekten bahsediyorum. derdin anlatılması ya da bunun benim içimi kasıyor olmasından öte, hikayenin orada son buluvermesi.

hayatımın kadını annem misal, ne zaman ki bir derdi vardır, benimle paylaşmaya bayılır. ne zaman ki o dert yoktur, ben dertli bileyim de anlayışlı kız olmaya devam edeyim diye mi bilmem o sevinç benimle paylaşılmaz. giden parayı bilirsin, geleni bilmezsin misal. banyo kırılacaktır bilirsin, banyonun bi boku yoktur sonradan belki duyarsın.

hande ikinci misal. bu arkadaşın arada başı belaya yakınsıyor. mesleğinin avukat, iş arkadaşlarının avukat, hakim, savcı olduğunu düşünürsek sevimsiz dertler olabiliyor. bir anda gelerek bana başının belada olduğunu müjdeler ve gider. ben o derdi %100 düşünce gücümü kullanarak uzaklaştırmaya çalışırım. o bana gelen kötü haber kendini feshettiğinde ise nedense aynı hızla öğrenemem.

derdim sevgililer. benim değil, birilerinin sevgilisi olanlar. birinci dereceden tanıdıklarım ya da hatta sevgililerinden tanıdığım insanların bana hayatlarındaki insanlardan dert yanmasından aslında daralmıyorum. iyi meraklıdan iyi dinleyici olur. ukaladan iyi akıl fikir verici olur. bunların hebsi bende mevcut. özel hayata saygı gibi bir kavramım da yok. insanlar bana gelip, 'şöyle boktan sevgilim var', 'böyle asil duygunun insanıyım ama karşılığını göremiyorum.' gibi dertlerinden bahsediyorlar. saf ve iyi insan olduğumdan heralde bir üzülüyorum ki sorma atam. haliyle nefret ediveriyosun o karşı taraftan. ettiği laflar, davranışları vs vs. ona gıcık oluyosun ve ona laflar hazırlıyosun. 'acaba müdahil mi olsam lan?' falan diyiveriyorsun. çocukluğuna inmeye çalışmalar yine bi akıl vermeye çalışmalar sürüyor gidiyor. güya o ilişki orada bitmiştir, bir daha asla olmazdır. bi taraftan dürüst olup 'sittir lan ağlaya ağlaya biter mi?' diyesin geliyor, ama suyuna gitmen de gerekiyor. orada kendinde aradığı o güveni de vermen gerekiyor. hayatımın son baharında kaç arkadaşıma rol kesmesini söyledim haddi hesabı yok. kendimle de arkadaşız biz iyi aramız. sürünsün diye arkasından küfrettiğim insanları da aslında tanırım ve severim mi? evet. peki bu dişiler bu süründürmeyi yapabildiler mi? hayır. ben yapabildim mi? o da hayır. keza ben burada bu ayrılamama güdüsünü suçlamak istemiyorum. arkadaşı gönderiyorsun, üç vakte kadar duyuyorsun ki o tarafta midede bi kelebekler, havada bi etek uçları. sen ettiğin nefretle kalıyosun. burada ilk sendroma bağlanıyoruz, derdini paylaşmayı seven ama dermanından söz etmeyenler. bir süre sonra bakıyorsun ki o coşkudan o nefrettin eser yok, onlar sarılıp sarmalanıyor, seni sarıp sarmalayan yok tabi sende nefret baki.

1. sözüm hollywood'a. insanların hayatlarındaki insana kızdığı zaman her gaza gelip, tek taraftan dinleyip nefrete gark olmayın. biz insanoğlu böyleyiz. birimiz öyle birimiz böyle birimiz şu bu o.

2. sözüm kızlara. ya bi savaştan çıktıktan sonra ganimetin çoğunu alıcam diye hayatınızdaki insanı harcamayın ya da söylediklerinize kendiniz de inanın ve o ilişkiden çıkın. sonra harcanan insanın çok da suçlu ya da en azından tek suçlu olmadığını ve 'aslında sevgilim çok iyidir.' diye göstermek zorunda kalındığından 'ben de şöyle yaptıydım.' diye ağzındaki baklayı sonradan çıkarınca iyi olmuyo. zaten anlattıkların birebir doğruysa sen ilerde kocandan dayak da yersin.

burda anlatılan hikayede hebimiz gerçekiz. 'lan benden mi bahsedio?' diyosan değilizdir.

hadi bunları dinlemedin. ama şunu dinle:

asla ama asla ama asla asla aslaaaa bana anlattığın gibi annene anlatma. orda biter. çünkü annen senin için bişeyin olmasını istemiyorsa o olmuyor, ya da tam tersi işte anladın sen onu.

atam kalk

2010-02-05T22:41:00.004+02:00

Bu ülkede sol diye geçinen partilerin beceriksizliği sağ bildiğimiz partilerin şuursuzluğu birleşince ortaya iç kasıcı manzaralar çıkıyor.

Doğayla nişanlı, eski CEO'su WWF Türkiye'nin başındaki sözde yeşil garanti, hasankeyf'i sular altında bıraksın diye Ilısu Projesi'ne kredi veriyor.

Konuyla ilgili daha fazla bilgi için Facebook'taki grubu takip edebilirsiniz.

Bu bankaların abesliğinden bahsedilmişliğini de buradan okuyabilirsiniz.

Veysel Eroğlu çok azimkar, durduramıyoruz.

dicek bişe bulamamam da bir ironi.

2010-01-29T11:25:00.005+02:00

kutlu doğdum v.2

2010-01-26T13:02:00.000+02:00

özlü söz

2010-01-24T10:19:00.003+02:00

aynı derede iki kere yıkanılmaz, aynı espri iki kere yapılmaz.

talihsiz bir açıklama

2010-01-18T10:14:00.005+02:00

haiti depreminden 2-3 gün sonra (?) (ve) (!) bir grup AKUT insanı köpekleriyle Haiti'ye doğru yola çıkar. (Ya bir Türk sadece 3 gün enkaz altında dayananı kurtarır, aşağısı kurtar(ıl)maz durumu var, ya da bu haber bize geç ulaştı hangisi bilmiyorum.)

Bunu sineye çekersin de, AKUT insanlarından biri şöyle bir açıklama yaptı:

"Türkiye'yi orada en iyi şekilde temsil etmeyeye çalışacağız."

Bu af benim affım değil, sindiremiyorum.

kültürden anlamayan anne parantez içinde soru işareti

2010-01-16T22:07:00.003+02:00

l. sakın taksim'e gitmeyin.
p. tarkan'ı görmezsem ölürüm.
l. gidersen ölürsün.

huzur canopyde.

2010-01-14T16:50:00.003+02:00

güneşin uykuma etme problemime çözüm sunduğu içün yaratıcısına teşekkürler.

strokes'tan geliyoor...

2010-01-14T13:21:00.002+02:00

Ask Me Anything

2010-01-04T23:01:00.002+02:00

bazı filmleri unutup, baştan izlemek istiyorum. bunun lacuna'sını yapın asıl.

editors

2010-01-03T14:55:00.004+02:00

gurbetçi hayatımda gerek biraz kro olduğundan, gerek "grenoble'da zenith vardı da biz mi gitmedik?" durumları, gerek şansızlık yüzünden gittiğim yegane konser 4 kasım 2005 bir franz ferdinand konseri.

boy ve dil dezavantajlarımı lehime çevirip en önde konuşlanmaya bir adım yakınsadım konserde. ilk nota duyulduğunda ise iri bir fransıza el kol yapıp "geç hadi"sini de kapmamla en öne yerleştim. yerleştik zui ve dandan ile.

ön grup adını duymadığım sahneye çıkana kadar fransız bir grup sandığım editors idi. burada ara bilgiyi vermekte yarar var: istanbul'da daha havası geçmeyen bir grup idi bilemedik, cehaletimizden değil. bir kaç ukala çıkıp bu noktada ben dinliyordum diyor, olabilir yayınlanıyormuş türkiye'de, ama bu konser tarihinden önce editors üzerine ekşisözlük'te sadece 8 post var. ağanın boku üstüne bok olmaz. referansım sözlük.

hiç bir şeyden anlamasak zaten sırf ingilizce konuşuyor olduğundan fransız olmadığını anlayabilirdik ama thom yorke'u bu kadar taklit eden adam bence onunla aynı kandan, ırktan, aynı sandıktan olmalıydı. müziğine dair o gün hiç bir şey anlamadım. hareketleri bana dudak ısırttırdı, yün ısırttırdı, yüzüm ekşidi. müziği desen zaten değişik bir nane yok -dedim o gün- toplama dedim, dağnadım. çünkü tipinden kaybetti. kimin tipi dersen çoğunlukla thom yorke, gerisi toplama indie; ian curtis olur, gerisi joy division olur; thom yorke olur, gerisi radiohead olur ve adadan çıkan her şeyi bünyede toparlamış gibi bir insan. tiksindim atam.

franz ferdinand'ın da revaçta günleri. çok farklı bir deneyim sandım meğersem aynısını hep yapıyormuşlar. neyin aynısı? ne yaptılarsa onun. ama o güzeldi.

ama editörs de ne idi?

döndükten sonra bir arctic monkeys, bir editors lafları geçiyor başka bir şey geçmiyor. ikisine de yurdum topraklarında bir hayranlık oluşmuş.

biri çoluk çocuk diye, myspace'de ünlü olabilme ihtimalini sevdirdi herkese. ama diğeri de bilmiyorum niye? bi festivale geldiler benim için bitmiştir dedim müziğe kapadım kendimi.

cenker de meğer dinlermiş, süpermiş, çok iyi müzikmiş. arada dinliyordu "bırak yeeaaa" dedim kapıyı çektim çıktım. -iyi olabilirdi-. anlattım, böyleyken böyle dedim. "ben bilmem süper müzik" dedi takmadı. bunu demediyse konuşmalardan bu sonuç çıktı. yani sonuç alamadım.

cenker bana ipod'unu verdi 3 4 aydır benimle takılıyor. bilmem neden editors çıktı karşıma. shuffle ettim bir şeyleri ondan mı, yoksa bir tekne playlisti mi bilmiyorum. teenage müzik zevkime pek uymayan bir ipod içeriğiyle karşı karşıyaydım. sıkıcı kings of convenience'lar ve ötekiler. bir müzik dinledim iyimiş dedim. baktım editors. sinirlerim tepeme çıktı. sonra biraz daha dinledim. o gün bugündür 4 aydır psikopat gibi editors dinliyorum. böyle bir müziği o kılıksız, o taklitçi adamın en önde durduğu grup nasıl olur da yapar bilmiyorum.

sonunda cenker'e açılmaya karar verdim. "ben editors dinliyorum biliyor musun?" dedim. o da aynı zamanda konser kayıtlarını inceleyerek bana hak vermiş, havalar neymiş 1500müş, iticiymiş.

bizim ailenin sorunsalı oldu kendisi. bööle özenti adam, bööle özgün müzik?

bu da böyle bir anımdı. hem bu mükemmel müzikten, hem de bu itici tipten bahsetmek istedim hikayeyi geç. önünde klavye olduğundan şu izleyeceğiniz şarkıda çok itici olmayan bu adam, bu müziği yapıyor:

en sevdiğim için bunu koydum. bu adam bundan 4 5 sene önce bundan daha da havalarda bi adamdı.

şimdi de bi yandan "elinde de gitar yok tabi nabsın adam?"lara büründüm. affediyorum yavaştan.

ps. youtube kapalı size gelmesin, rte'ye gelsin bu şarkılar.
ps2: ps. i love you filmine kadar da ps mi pc mi yazmalıyım bilemiyodum, o yüzden kendisine teşekkür ederim. personal comment peki beynime nerden kazındı onu da biri desin.
ps3. küçükken al ve ak arasındaki farkı da "ak düştü saçlarıma, gül düştü yollarına??? gelmek için yanıma biraz geç kalmadın mı?" sözlü şarkıdan bilirdim.

sadakat-siz; biz neyiz?

2009-12-28T12:45:00.005+02:00

neden bu insanlar böyle?

yani o kadar uzun ilişki yaşamadığımdan baya umudum kırılıyor bildiğin.

suçlamak olarak da değil üzülüorum bildiğin bencilce kendim için...

acıyı çeken canımdan değilse umurumda da değiller aslında.

fekat

"aşk yokmuş" diye biri haber vermiş gelecekten gibi...

buruluyorum atam